Wednesday, 28 August 2019

মৰণোত্তৰ ঠিকনা

সময়ৰ সৌ ডাক বাকচটো দেখিছা?
কোনে দিয়ে কাৰ ঠিকনাত চিঠি?
মাকে পুত্ৰলৈ।
পুত্ৰই প্ৰেয়সীলৈ
ল'ৰাটোৱে দেউতাকলৈ...
ৰুগীয়া বৃদ্ধ মানুহবোৰেও লিখে চিঠি - ঈশ্বৰলৈ।

থাকেনে ঈশ্বৰৰ ঠিকনা?
ফোঁট লয় নে টুপি পিন্ধে ঈশ্বৰে
নে ক্ৰচবৃদ্ধ হৈ ওলমি ৰয়
তামৰঙী আকাশৰ তলত?
 ঈশ্বৰ বাৰু জীৱিত নে মৃত?
আউট ডেটেদ ঈশ্বৰৰ
নাই এটা স্মাৰট ফোন,
ৱাটচএপ, মেচেঞ্জাৰ, ই - ঠিকনা ।
গতিকে চিঠিকে লিখিবা।
(মৃত মানুহ হেনো ঈশ্বৰৰ ঘৰত থাকে)

মোলৈ এখন চিঠি লিখিবা
সমষ্ট ঘৃণা আৰু আৱেগ ঢালি
মোৰ নিকৃষ্টতাৰ প্ৰমাণ পত্ৰ যেন।
মৃতকৰো থাকে ডাক ঠিকনা?
দি দিবা সৌ সময়ৰ ডাক বাকচত।
কি ঠিকনা লিখিবা তাত?
মাৰফৎ - ঈশ্বৰৰ ঘৰ?
ডাক সূচকাংকত লিখিবা
শূন্য, শূন্য....
মহা শূন্য।
মই হীনতাত তুমি ইমান সুখী!!!

সম্প্ৰতি মই এখন জন শূন্য চহৰ অভিমুখে ধাৱমান।
বহুত মানুহৰ ভীৰৰ মাজত একাকীত্বৰ মদিৰা পি পি
ঢলং ঢপং কৈ মই গৈ আছোঁ।
কেতিয়াবা দৌৰিছোঁ
কেতিয়াবা খোজ কাঢ়িছোঁ
বহুৱা বাইছো কুমজেলেকুৱাৰ দৰে।

সম্প্ৰতি মই
নিজৰ মূল্যাংকন কৰিছোঁ

কেতিয়াবা পৰি আছোঁ পদ পথত
কেতিয়াবা
প্লেটফৰ্মত
জীৱনক চুই চাব খোজিছোঁ।

গোঁ গোঁ, গুণ গুণ
আৰু মোৰ তৃতীয় লিংগৰ হাত চাপৰি।

দেশৰ বাবে তেজ দিয়াৰ কথা আছিল
তোমাৰ নামত তেজৰ চিঠি লিখাৰ কথা আছিল
ধুৰ গোঁৱাৰ ম'হ..

তুমি মখমলি মখমলি সপোনৰ পিছত দৌৰিছা
আৰু মই ভোক আৰু টোপনিৰ টনা আঁজোৰাত
তৃতীয় লিংগীয় নৃত্য কৰিছোঁ।

উজাগৰ নিশা অংক পাতিছো ফলিত।
পুনঃপৌনিক সমীকৰণ।

সমীকৰণৰটোৱে দাঁত নিকটাইছে

উত্তৰত পাতিছোঁ
"মই হীনতাত তুমি ইমানেই সুখী।"

উপসংহাৰঃ
দীঘল দলং এখনৰ ওপৰেৰে গৈছা নে কেতিয়াবা? দলং খনৰ সিটোমূৰত সৰু আকাশ এখন ৰৈ থকা যেন লাগে।
সি আচলতে ভ্ৰম।

Monday, 22 July 2019

প্ৰিমিয়াৰ শ্বো



সৰু গল্প

প্ৰিমিয়াৰ শ্বো

"তুমি আহিব নালাগে অৰ্ণৱ। মই এই শুভ মূহুৰ্তটোত তোমাক চাব নোখোজোঁ। শুভ কামটোত তুমি বিধি পথালি নিদিবা।"
কথাকেইটা কাণতালমৰা গাজনি এটাৰ দৰে তাৰ কাণত বাজি থাকিবলৈ লৈছে যোৱা দুমাহৰ পৰা।
কিয়! কিয়? কৰিলে বিখ্যাত ছবি  পৰিচালিকা
প্ৰণামী ভাগৱতীয়ে তাৰ লগত এনেকুৱা ব্যৱহাৰ। হ'ব পাৰে সি এটা কেমেৰামেন। কিন্তু গোটেই
ছবিখনৰ পৰিচালনা তাৰ নিৰ্দেশনা মতেই হৈছিল। প্ৰণামীৰ নামটো আছিল মাত্ৰ পৰিচালিকা ৰূপে।
প্ৰত্যেকটো শ্বট, লকেচন, এংগল আনকি আৰ্ট ডাইৰেক্টশ্যনো তাৰ চিন্তাৰ ফচল আছিল। কাহিনীটো লিখিছিল প্ৰণামী ভাগৱতীয়ে নিজেই।

     শিল্প এনেকুৱাই। বিষয়টোৰ লগত জৰিত হৈ পৰিলে, একাত্ম হৈ পৰিলে শিল্পীৰ লক্ষ্য হৈ উঠে সৃষ্টিক নিখুঁত ৰূপ দিয়া। অৰ্ণৱেও তাকেই কৰিছিল। ছবি খনৰ মূহুৰতৰ পৰা সম্পাদনা, ডাৱিং, সংগীত সকলো কামতে ওতঃপ্ৰোত ভাবে জৰিত থাকোঁতে তাৰ এনে লাগিছিল যেন প্ৰণামী নামৰ মানুহজনীৰ ঔৰসত
সি এটা সন্তানৰ পিতৃ হ'বলৈ ওলাইছে। ছবি খন তাৰ নিজৰ সন্তানৰ দৰে উপলব্ধি কৰিছিল সি।

  প্ৰণামীৰ নিজৰ জীৱনৰ ব্যৰ্থ প্ৰেমৰ কাহিনীটোকে তাই প্ৰথমে উপন্যাস হিচাপে লিখিছিল। কি দৰে তাইৰ প্ৰেমাস্পদে তাই থাকোঁতেও অন্য নাৰীৰ  নিশাৰ সংগী হ'ব পাৰিছিল। কি দৰে বিবাহৰ পিছতো বহু নিশা তাইৰ বিচনাৰ এটা অংশ খালি হৈ পৰি ৰৈছিল আৰু
শীতৰ দিনবোৰত তাই স্বামীৰ শৰীৰৰ উত্তাপৰ বাবে হাহাকাৰ কৰিছিল।
এসময়ত অসহ্য হৈ তাই নিজেই আঁতৰি আহিছিল স্বামীৰ কাষৰ পৰা। আইনী বিবাহ হোৱা নাছিল বাবে সিহঁতৰ আনুষ্ঠানিক বিচ্ছেদো হোৱা  নাছিল।

   অৰ্ণৱ? সৰুৰে পৰা কলা ভালপোৱা ল'ৰা। সপোন আছিল তাৰ ভাল ছবি পৰিচালক হোৱাৰ। তাৰ অৰ্থনৈতিক দুৰৱস্থাটোৰ বাবে পৰিচালকৰ তলত কাম কৰা আৰম্ভ কৰিছিল। খুউৱ সোণকালেই সি বিষয়টোত দক্ষ হৈ পৰিছিল। বিশেষকৈ কেমেৰাৰ কামৰ বাবে বহু পৰিচালকে তাৰ বাবে অপেক্ষা কৰিব লগাত পৰিছিল। কোনোবা ছবি এখনৰ মহুৰত অনুষ্ঠানতে সি লগ পাইছিল প্ৰণামীক।
চিনাকি হৈছিল। তাতকৈ বয়সত সৰু যেন লগা ছোৱালীজনী  বিবাহিতা বুলি সি জনা  নাছিল। বন্ধুত্ব গঢ় লৈ উঠিছিল প্ৰণামীৰ স'তে। এদিন তাই তাৰ হাতত তুলি দিছিল
তাই লিখা উপন্যাস " পাহৰা গানৰ সুৰ" । উপন্যাস খন পঢ়াৰ পাছত সিয়েই তাইক কৈছিল - পাহৰা গানৰ সুৰ
এখন ভাল ছবি হ'ব। তাই মান্তি হৈছিল। প্ৰযোজকো অৰ্ণৱে ঠিক কৰি দিছিল।

"আজি ৰাতিটো ইয়াতেই থাকি যোৱা অৰ্ণৱ। ইমান ৰাতিখন ঘৰলৈ তোমাক পঠিয়াবলৈ মোৰ ভয় লাগিছে।" ছবিৰ পৰিকল্পনাৰ বাবে প্ৰণামীৰ কোঠালৈ যোৱা অৰ্ণৱে তাইৰ যাদুৰকী চকুৰ কাতৰতাৰ জাল ফালি সিদিনা ওলাই আহিব পৰা নাছিল। প্ৰণামীৰ বাবেও সেই ৰাতিটো এটা বিশেষ ৰাতি হৈ মনৰ মণিকোঠাৰ একোণত নিগাজিকৈ ঠাই লৈছিল।

"তুমি মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম পুৰুষ জন নহ'লা কিয় "
প্ৰণামীৰ কোঠাৰ আন্ধাৰ ফালি কোনোবা এটা ৰাতি অৰ্ণৱৰ কাণত পৰিছিল সেই বাক্য।

কিন্তু আজি প্ৰণামীৰ এনে অদ্ভূত আচৰণে তাক গুৰি কৰি আনিছে।

কিয়? সি সৰু মানুহ, এটা সামান্য কেমেৰা মেন? নে প্ৰণামীয়ে তাৰ শিল্পী সত্বাটোক চিনিয়েই নাপালে?!

"অৰ্ণৱ। তোমাক বেয়াকৈ ক'লো। যাতে মোৰ প্ৰতি তোমাৰ ঘৃণা ওপজে। কাৰণ কি জানা? মোৰ হেৰুৱা স্বামী আহিব প্ৰিমিয়াৰ শ্বোলৈ। মই আশা কৰিছোঁ চিনেমাখন চাই যদি তেওঁৰ অনুশোচনা হয় হওক। মই তেওঁক ঘূৰাই পাব খোজো। তুমি থাকিলে মই তেওঁৰ লগত সহজ হ'ব নোৱাৰিম। মোক মাফ কৰিবা। আজিৰ পৰা তোমাৰ সতে মোৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই বুলি ধৰি লোৱা। "
প্ৰণামীৰ কথা ভাবিয়েই উজাগৰী ৰাতি পাৰ কৰা অৰ্ণবৰ ফোনটো টুং কৈ বাজি উঠিল। ৱাটচএপত প্ৰণামীৰ এই দীঘল মেছেজটো।

গাৰুৰ তলৰ পৰা সি শ্লিপিং টেৱলেট স্ট্ৰিপটো ওলিয়াই একেলগে কেইবাটাও টেৱলেট হাতত ললে। মুখলৈ নিও সি ৰৈ গ'ল। নাই প্ৰণামীক সি ভাল পায়। সি মৰিব নোৱাৰে। তাইক সি আত্মাত ৰাখিব। ত্যাগৰ অন্য নামেইতো প্ৰেম।

  বুকুৰ মাজত প্ৰচণ্ড ধুমুহা এটা লৈ সি বিচনাৰ পৰা উঠি গ' ল। সি তাৰ প্ৰিয় মাৰ্ক - ৪ কেমেৰাটো ওলিয়াই ল'লে।
ক্ষোভ আৰু অভিমানত তাৰ প্ৰচণ্ড জোৰেৰে কেমেৰাটো ঠেকেচি দিবলৈ  মন  গ'ল। নাই শিল্পক সি অপমান কৰিব নোৱাৰে।

    বাহিৰত দোকমোকালি। নতুন দিনৰ সূৰ্যটোৰ বাবে অধীৰতাৰে প্ৰতীক্ষত ৰ'ল । উঠি অহা সূৰ্যটোৱে তাক বহু কথা যেন কৈ গ'ল-
ক্লিক, ক্লিক, ক্লিক...
সি কেমেৰা শ্বাটাৰ দবাই থাকিল। সুৰুযৰ কেইবাখনো স্থিৰ চিত্ৰ  বন্দী হ'ল তাৰ কেমেৰাত।
সি এটা কেমেৰা মেন। আশাৰ সুৰুযৰ ফটোতোলা কেমেৰামেন।
নালাগে তাক ক্ষণিকৰ বিজুলীৰ চকু চাট মাৰি ধৰা পোহৰ। দোকমোকালিটোৱে তেতিয়া ঢলফাট দিছিল।

Wednesday, 17 April 2019



ক্লজড্ চাৰ্কিট কেমেৰা
(গল্প)
-বিনয় কৃষ্ণ তামুলী ফুকন

     -কালি কেইবজাত অফিচলৈ গৈছিলা?
-এঘাৰ বজাত।
-মইতো তোমাক ন বজাতে ঘৰত এৰি গৈছিলোঁ। সদায় তুমি দহ বজাত অফিচলৈ যোৱা। কালি কিয় ইমান দেৰিকৈ গ'লা?
কোনোবা আহিছিল নেকি ঘৰলৈ?
অভিৰঞ্জনৰ প্ৰশ্ন কেইটাই নীলাঞ্জনাক হতাশ কৰিলে যদিও তাই উত্তৰ দি গ'ল।
-নাই। গাটো খুউৱ বেয়া লাগিছিল। অফিচলৈ ওলাইয়ো বিচনাত পৰি দিলোঁ। দেৰী হৈ গ'ল।
নীলাৰ উত্তৰত অভিৰঞ্জন সন্তুষ্ট হ'ল নে নহ'ল তাই নুবুজিলে। কিন্তু গা-বেয়া লগা বুলি কোৱাতো সি তাইক এবাৰলৈও নুসোধিলে "কি হৈছে তোমাৰ বুলি।"
এই কথাটোৱেহে নীলাঞ্জনা মনটো বেয়া কৰি পেলালে।

"নীলাঞ্জনা- অভিৰঞ্জন " সৰু চহৰ খনৰ এক আদৰ্শ যুটি। সকলোৰে দৃষ্টিত সুখী দম্পত্তি। দুয়োৰে চৰকাৰী চাকৰি। অভিৰঞ্জনৰ কৰ্মক্ষেত্ৰ ঘৰৰ পৰা প্ৰায় ত্ৰিশ কিলোমিটাৰ নিলগত।
নীলাৰ চাকৰি স্থানীয় চহৰ খনতে। স্বচ্ছল জীৱন। ৯ বছৰীয়া পুত্ৰ তন্ময়কলৈ সুখৰ সংসাৰ সিহঁতৰ। তথাপিও যেন নীলাঞ্জনাৰ বুকুৰ কোনোবাএটা কোনত দুখ আছে নীলাৰ।
অভিৰঞ্জনে তাইক বুজি নোপোৱাৰ দুখ। উপাৰ্জনৰ এক আহিলা আৰু শৰীৰৰ দাবী পূৰণৰ যন্ত্ৰ হে যেন তাই।
তাইৰ শৰীৰ মনৰ খবৰ ল'বলৈ সময় আৰু আগ্ৰহ দুয়োটাৰে যেন অভাৱ অভিৰঞ্জনৰ।
দিনটোৰ ঘৰুৱা ব্যস্ততা আৰু অফিচৰ কামৰ হেঁচাত যেতিয়া তাই টোপনিত ঢলি পৰে তাই গম নাপায় যে তাই গম নোপোৱাকৈয়ে  অভিৰঞ্জনে তাইৰ শৰীৰটো ব্যৱহাৰ কৰিলে। তথাপিও কোনো প্ৰতিবাদ নকৰে তাই। জীৱনে মৰণে একেলগে থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিত যে তাই প্ৰতিশ্ৰুত। অভিৰঞ্জন সুখী হ'লেই তায়ো সুখী।
তাই গোপনে কঢ়িয়াই ফুৰা ৰোগটোৰ কথা অভিৰঞ্জনে নাজানে।

 

ঘেঁৰৰৰৰ, ধাম, ধুম....
অফিচৰ পৰা আহি কোঠাত সুমাই আচৰিত হৈ পৰিল নীলা। লৰা এটাই ড্ৰিল মেচিনেৰে তাইৰ শুৱনী কোঠাৰ দুৱাৰমুখৰ দেৱালত  ফুটা কৰি আছে। আন এটাই ঘৰৰ মূল দুৱাৰত ক্লজড চাৰ্কিট কেমেৰা এটা লগাই আছে। অভিৰঞ্জনে মাজে মাজে নিৰ্দেশ দি গৈছে।
-কি কৰিছা অভি?
-একো নাই। লাগে বুজিছা। চোৰ ডকাইতৰ যি উপদ্ৰপ ঘৰতত চি চি কেমেৰা লাগে।
"মোৰ শুৱনী কোঠাত চোৰ সোমাই মোৰ কি লৈ যাব? কি নিৰিক্ষণৰ কৰিবা? মই পাতিৰ তীৰুতা জনীয়ে শৰীৰত কি ৰোগ কঢ়িয়াই ফুৰিছো তুমি নিজৰ চকুৰে, মনেৰে তাৰ খবৰ নাপালা, চি চি কেমেৰাৰে ধৰা পেলাবা মই কেনে আছো। কি কৰিছো। কিয় অভি? কিয় মোৰ শুৱনী কোঠাৰ দুৱাৰত চি চি কেমেৰা?"
-কথা খিনি ডিঙিলৈকে উজায় আহিল যদিও একো নকলে নীলাই। মাথো মূৰদোপিয়ালে।
ভুল ভাবিলা অভি। তুমি মোক গনিকাৰ শাৰীলৈ নমাই দিলা। তুমি অফিচলৈ যাওঁতে মই বাৰু মোৰ শুৱা বিচনালৈ কাৰোবাক মাতি আনো নেকি? কথা খিনি ভাবি চকুপানী ওলাল নীলাৰ।

নিশা দুই বাজিছে। চি চি কেমেৰাৰ নজৰত বন্দী নীলাক টোপনিয়ে হেঁচা মাৰি ধৰিছে যদিও শুব পৰা নাই। হঠাৎ নীলাৰ ফোনটো বাজি উঠিল।
-হেল্ল নীলা মেডাম। অভিৰঞ্জন চাৰক পুলিছে ধৰিলে।
-হাঁ??? কিয়?
-চাৰৰ অফিছৰ এছিছটেণ্ট এজনীৰ লগত তাইৰ ঘৰতে   ধৰা পৰিল। ছোৱালীজনীৰ গিৰিয়েকে কেছ দিছে.... চি চি টিভি কেমেৰাত সৱ ধৰা পৰিছে।

বহু কষ্ট, পুলিছ, আদালত দৌৰি অভিৰঞ্জনক মুকলি কৰি অনা এবছৰ হ'ল। নীলাৰ শুৱনী কোঠাৰ চি চি টিভি কেমেৰা চলি থাকিল। প্ৰত্যেক দিনাই অফিচৰ পৰা আহি কেমেৰাৰ ফুটেজ পৰীক্ষা কৰা অভিৰঞ্জনৰ নিয়মিত কাম হিচাপে চলি থাকিল। নীলাই গমনোপোৱাকৈয়ে তাইৰ টোপনিত অভিৰঞ্জনে তাইৰ দেহটো ব্যৱহাৰ কৰা, এই সকলোবোৰ চলি থাকিল। নীলাৰ জৰায়ুৰ ৰোগটোও দিনে দিনে বাঢ়ি আহিছে। অভিয়ে গম নোপোৱাকৈ নীলাই ডাক্তৰক দেখুৱাইছিল। "অভাৰিয়ান চিষ্ট" উঠাই পেলাব লাগিব জৰায়ুটো। মাত্ৰ এই কথাটো গম নাপালে অভিৰঞ্জনে।

-চি চি টিভি কেমেৰা ফুটেজ চাই হিতাহিত জ্ঞান হেৰুৱাই পেলাইছে অভিৰঞ্জনে। এয়া কি?
নীলাৰ কাপোৰহীন শৰীৰটোত এয়া কাৰ হাত। আসঃ সি বলিয়া হৈ পৰিছে। ফুটেজটো ফাষ্ট ফৰৱাড কৰিছে। জুম কৰি চাইছে।
কাৰ মুখ এইখন? মনত পৰিল অভিৰঞ্জনৰ ডাঃ নিলোৎপল ফুকন
। নীলাৰ সহ পাঠী। স্ত্ৰী ৰোগ বিশেষজ্ঞ। আসঃ কেনেকৈ নীলাৰ গোপন স্থানত হাত দিছে।
আৰু নীলা? নীলা ক'ত?
ফোন লগালে সি। পুৰুষৰ মাত
-অভিৰঞ্জন। মই ডাঃ নিলোৎপল। চিনি পাইছা? নীলাৰ লগৰ। তাই ফোন কৰিলে। মই তোমাৰ ঘৰলৈকে গ'লো।
নীলাৰ অভেৰি ব্ৰাষ্ট হৈছে। মই নিজৰ গাড়ীৰে মোৰ নাৰ্চিং হ'মলৈকে লৈ আহিলোঁ।
অপাৰেচন হৈ গ'ল। আই চি ইউত আছে তাই....

ধাম, ধুম, থেং, থাং....
চি চি টিভি কেমেৰা কেইটা ভাঙি অভিৰঞ্জন গাড়ীত বহিল। এক্সেলেটৰ গচকি দিলে
যিমান সোনকালে পাৰি "ফুকন নাৰ্চিং হ'ম" পাব লাগে।

Saturday, 22 December 2018

নিজান নিজান.. নিতাল নিতাল।।



লগন স্তব্ধ
ঘড়ীৰ কাঁটাত সময় প্ৰৱাহিত
অথচ জীৱন স্থৱিৰ।
নিসংগতা মোৰ জন্মজ লগৰী
জীৱন পৰিক্ৰমাত নতজানু শিৰ।

এই যে মৃত শামুকৰ খোলাত বন্দী
নতুবা লেটা এটাৰ দৰে খোলাত।
বিছা হৈ ওপজিলো
ওপজিব জানো ফুটুকি পখিলা
জীৱন মাথো নিৰৱে সৰি পৰা পকা পাত এখিলা
আক্ষেপ নাই বিৰিখৰ
নতুন কুঁহি পাত মেলিব প্ৰতিটো বসন্তত।

পোহৰত জোনাকীৰ কি দাম?!
কিহৰ বাবে পেলাওঁ তেজ-ঘাম?
মোৰ বাবে আন্ধাৰ ভাল
আত্মাৰ গোপনত নিসংগতাৰে পিব পাৰোঁ
বিষাদ ফটিকা
নাই কোনো জঞ্জাল।

Wednesday, 12 December 2018

মোৰ ঠিকনা বিচাৰিছে তেওঁ।

হেল্ল,
শুনা,
তোমাৰ ঠিকনাটো দিয়া।
অলপ মৰম পঠাম। কুৰিয়াৰ চাৰ্ভিছত।
-হুমম..
কোন?
কোন বাৰু তুমি?!
-অহঃ পাহৰিলা মোক?
মোৰ মাতটোও অচিনাকি এতিয়া তোমাৰ বাবে..
-মাফ কৰিবা ।
মই যে হৃদয় জয় কৰিবলৈ নিশিকিলো।
-প্লিজ ঠিকনাটো দিয়া।
-তুমিচোন হৃদয়ত লিখিছিলা মোৰ নাম
তেজত আঁকি থৈছিলা
মানচিত্ৰ।
আজি ঠিকনা বিচাৰি ফ'ন কৰিছা।
হাঃ হাঃ হাঃ
নৰক নগৰৰ শেষটো বাইলেনৰ
জৰাজীৰ্ণ ঘৰটো মোৰ ঠিকনা।
অহৰ্নিশে খোলা থাকে বুকুৰ জপনা।

(ঠিকনা বিচাৰি ফ'ন কৰা এসময়ৰ এগৰাকী  সুহৃদৰ হাতত)

Monday, 10 December 2018

হৃদয় এক ৰণক্ষেত্ৰ।

যুদ্ধ আৰু হৃদয় যদিও পৃথক
দুয়োটাকে জীনিবলৈ টান।
কিছুমান মানুহে যুদ্ধ জয় কৰে
কিছুমানে হৃদয়।
কিন্তু যাৰ হৃদয়েই নাই তেওঁৰ কি জীনিবা! শৰীৰৰ? যুদ্ধ জিকিবলৈ যুদ্ধ ক্ষেত্ৰত নামিব লাগিব। হৃদয় জিকিবলৈ?
হৃদয় শৰীৰত থাকে।
সকলো শৰীৰত কিন্তু হৃদয় নাথাকে।

পুনঃ হৃদয় জয় আটাইতকৈ সহজ। কিন্তু হৃদয় বিচাৰি পোৱাটো দুৰুহ। দূৰ্লভ। কঠিন।

মৰণোত্তৰ ঠিকনা সময়ৰ সৌ ডাক বাকচটো দেখিছা? কোনে দিয়ে কাৰ ঠিকনাত চিঠি? মাকে পুত্ৰলৈ। পুত্ৰই প্ৰেয়সীলৈ ল'ৰাটোৱে দেউতাকলৈ... ৰুগীয়া...