Monday, 4 December 2017

অ-সম মোৰ  "আচাম" দেশ

ওখোৰা-মোখোৰা নহয় কেৱল
কোনো দেশ সমকক্ষ নহয়
মোৰ দেশৰ স'তে ৷
ঐস্বৰ্য্য-বিভূতি
না-না জাতি
অনেক ধৰ্ম
মেটমৰা সম্পদ
আৰু
উদাৰতা সাৱটি
মহিমামন্দিত
বিশ্ব বন্দিত
মোৰ অ-সম
অসম দেশ ৷

অসম মাটিৰ স্বৰ্গ
অসম অভেদ্য দূ্ৰ্গ
ভাৰতৰ পূৱত জিলিকিছিল
অপূৰ্ব জ্যোতিৰে
প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ হৈ
পিতা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ
পলসত গজা
সভ্যতাৰ পুলিটো
বাঢ়ি গৈয়েই আছিল
লহ-পহ কৈ ৷

"ঘটোৎকচ" "ভগদত্ত" কিম্বা "নৰক"ৰ
দূৰ্জেয় শকতিৰে জিলিকি আছিল
অ-সম,  তুলনাবিহীন দেশ ৷

আহিছিল স্বৰ্গদেও পাহাৰটোৰ পাৰ হৈ
সোণৰ জখলা বগাই
 সোণালী শস্যৰ দেশ
"ম্যুংদুন চ্যুনখাম"লৈ ৷

সাজিছিল নগৰ
গঢ়িছিল
গঢ়িছিল দেশ
খেদিছিল মোগল ৷

শংকৰ-মাধৱে জুৰিছিল
বৰগীত
আজানদেউ চাহেৱে জিকিৰ ৷

যদিও অসমান পাহাৰ-পৰ্বতেৰে
তথাপি সাৱটি সকলোকে সমানে
বৈ আছিল চিৰিলুইত
অ-সম মৰম বিলাই
মোৰ অসম দেশত ৷

আহিছিল না না জন
না না বেশত ৷
আমি উদাৰ জাতি
বহুৱালো সকলোকে
বৰঘৰত
বৰপীৰা পাৰি ৷

বদনৰ আহ্বানত
আহিল মান
শেষ হ'ল দেশৰ সন্মান
মাৰ গ'ল পূৱৰ বেলি
পশ্চিমৰ ক'লা আন্ধাৰে
ধৰিলে চানি ৷
আছিল স্বাধীন মোৰ দেশ
হ'ল পৰাধীন ৷
মৈদামৰ শেষ সম্পদকণো
লৈ গুছি গ'ল বৃটিছ
দি গ'ল
গণনতন্ত্ৰৰ "পলিটিক্স"
ভাৰতৰ মানচিত্ৰত
কুকুৰাৰ ডিঙিটো লগাই
কোনো মতে ওলমি থাকিল
মোৰ দেশ ৷

আছিল সাত
সাতভনী মিলি-জুলি
ছ জনীক খেদিলে
চুলিত ধৰি ৷

আৰম্ভ হ'ল কেৱল
কামোৰা কামোৰা কামোৰি
প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ
কিম্বা অসম
হৈ পৰিল " আচাম"
আহ
যি যেনেকৈ পাৰ সোমাই আহ
আমি বৰ উদাৰ
সকলোকে চাম ৷
কাৰণ
এই খন "আচাম"

অ-সম নহয় আৰু মোৰ দেশ
স্বজনৰ ৰূপত সকলোৰে চদ্মৱেশ ৷

আহ কোন ক'ত আছ?
সকলোকে চাম
বৰ পীৰা পাৰি বহুৱাম
এইখন 'আচাম"
৫ ডিচেম্বৰ ১৭

Friday, 1 December 2017

জোন বাই এ -ঘৰ এটি দিয়াঁ

"হাতীত উঠি পানীৰাম
ঘৰলৈ যায়
আলি বাটৰ মানুহে ঘূৰি ঘূৰি চায়?"
অঁ, আমিও চাইছিলো
ডিঙি মেলি
কাণ উণাই শুনিছিলো
আহিছে নেকি
বগলী ডিঙীয়া গাড়ী
আহিছে নেকি হাতী
কৰ্টৰ নটিচ খন পাবৰ দিনাৰ পৰাই ৷

আহিল আহিল ঔ পিতাই
খাঁকী, পখৰা পিন্ধা এজাকে
গাওঁ খন ফুৰিছে পিট পিতায় ৷
হাতীৰ পিঠিত উঠি
পানীৰাম অহা নাই
যোৱা  নাই বুকুফিন্দাই
সিয়ো বোলে আমাৰ দৰে
সৰু মানুহেই পিতাই
ভাঙিছে ঘৰবোৰ আমাৰ
তাৰ পেটৰ তাড়নাতে
তাক হেনো শাও দিব নাপায় ৷

ইয়াত এখন হাবি আছিল হেনো?
আমাৰ ঘৰবোৰ ভাঙি
কংত্ৰিটৰ দালানৰ পুলি লগাব
হেনো কোনো ধনী পেটুৱাই?

আমি ক'লৈ যাম অ' পিতাই
বগলী ডিঙীয়া গাড়ীৰ হাতোৰাই
মোৰ কুঁহিপাঠ খনো
ফালি পেলালে আই ৷

পিতাই, পিতাই
চা -
তই যে চহৰত হাজিৰা কৰি কৰি
সাজিছিলি আমাৰ ঘৰ
আয়ে টিন পাত আনিবলৈ
হাঁহ বেছি গোটাইছিল পইচা
কেনেকৈ মহতিয়াই পেলালে পিতাই ৷

হাবিতো আৰু বহুত আছে ৷
চৰ আছে, চাপৰি আছে
য'ত ভোটৰ পুলি ৰুইছে
ৰজাই
দিনে নিশাই ৷
দিছে ধৰ্মৰ দোহাই
"শৰণাগতক খেদাব নাপায় ৷"
আমাৰ ঘৰবোৰ ভাঙি
অঘৰী কৰাতো
কোন ধৰ্মৰ নিয়ম পিতাই?

চৰ-চাপৰি, গ্ৰেজিঙৰ মাটি
চানি ধৰিছে ৰঘূমলাই
সিহঁতৰক কিয় ওভালি নেপেলায়?
ৰঘূমলাও অৰণ্যৰে অংশ
সেই বাবে চাগে
ন পিতাই ৷

কালিলৈ পৰা পৰা
আমাৰ ঠিকনা হ'ব আকাশৰ তল ৷

চিঞৰি চিঞৰি পঢ়িম
ফটা কুঁহিপাঠ
"জোনবাই এ ঘৰ এটি দিয়াঁ ৷"
জোন বাই
জোন বাই
আমাৰ যে ঘৰ নাই ৷

২৯ নৱেম্বৰ

বন্ধ বন্ধ খেলোঁ আহাঁ

এনেয়ে কিমান থাকিবা আৰু
খেলিব পৰা হ'লে বন্ধ বন্ধ এক গেইম ৷
জ্বলাব পৰা হ'লে টায়াৰ
ভাঙিব পৰা হ'লে গাড়ীৰ গ্লাচ
হাত খনো খজুৱাই আছে বহু দিন
লপা থ'পা দিব পৰা হ'সে বন্ধ নমনা কেইটাক ৷

চেঃ ইছ্যু এটাৰেই আকাল
ভঙা হ'লে ক'ৰবাত বুলড্ৰেজাৰে ঘৰ
বন্ধ দি সাজি দিলো হেতেন সিহঁতক বাৰ, চৌব্বিশ, পয়সত্তৰ কিম্বা এশ ঘন্টাত ৷

বঢ়া হ'লে সামগ্ৰীৰ দাম
দিব পাৰিলো হেতেন বন্ধকে এটা ৷
বন্ধৰ শেষত খাব পাৰিলো হেতেন মদে-ভাতে পাৰ্টি এটা ৷
চেঃ ওলোৱাই নাই বহু দিন ইছ্যু এটা ৷

আমি বৰ মতা
বুজোঁ গণতান্ত্ৰিকতা
কাৰোবাৰ চৌকাত জ্বলক
নজ্বলক জুই
তাত কি কথা?
মৰক ৰোগী নৌ পাওঁতেই গৈ
হস্পিটাল
মৰিলেইচোন শেষ সংসাৰৰ য'ত জঞ্জাল ৷
থেলাৱালা, ৰিক্সা ৱালাৰ নুঘূৰক চকা
আমাৰতো নহয় আহুকাল ৷
দেউতাৰ ভঁৰালত ধন ধানৰ কিহৰ আকাল?

পচি যাওত পাচলি বেপাৰীৰ শাক
গেলক মাছ
শুদা হাতে ওভতক দিন হাজিৰে  পেট পোহা
নদাই -ভদাই
সিহঁতৰ কথাটো আৰু ভাবি লাভ নাই ৷

আমি নেতা
আছে আমাৰ সংগঠন
এদিন কৰিম ৰাজনীতিলৈ গমন
আমাৰ বিৰুদ্ধেও বন্ধ দিব কোনোবাই
তেতিয়াও আমাৰ চিন্তা নাই
গুছি যাম ৰঙা লাইট ঘূৰাই ঘূৰাই ৷

চেঃ বহু দিন বন্ধ দিব পৰা নাই
আহাঁ ইছ্যু নোহোৱাৰ প্ৰতিবাদতে
বন্ধ এটা দি
এক গেম
বন্ধ বন্ধ খেলোঁ ভাই ৷

২৯ নৱেম্বৰ ১৭
৷৷ বন্য আদালতত মানুহ ৷৷

"অৰ্ডাৰ অৰ্ডাৰ
অৱজেকশ্যন  ইজ অভাৰোল্ড ৷৷"
(objection is overruled)

অৰণ্যৰ আদালতৰ মহামান্য
বিচাৰপতি জনে
গম্ভীৰ কণ্ঠৰে শুনালে ৰায় ৷

মানুহ আৰু বন্যৰ দুয়ো পক্ষৰ
অধিবক্তাৰ যুক্তি শুনাৰ অন্তত
ৰায় গ'ল বন্যৰ ফালে ৷

আপুনি চাগে ভাবিছে
হয়তু মহামান্য বিচাৰপতিয়ে ক'লে -
"অমুক অভয়াৰণ্য বে-দখল কৰা সকলো পথালি চকুৱাক
অমুক তাৰিখে বনজ চৰকাৰে উচ্ছেদ কৰিব,
আৰু সিংহৰ নেতৃত্বত গজৰাজে ভাঙিব সিহঁতৰ ঘৰ ৷"

ভুল ৷
নক'লে তেনেকৈ তেওঁ
ক'লে সমগ্ৰ পৃথিৱীয়েই
বে-দখল কৰিছে দুঠেঙীয়াই ৷
হাবি-বন মহতিয়াই
কৰিছে অঘৰী বন্য সকলক ৷
অনধিকাৰত ভাগ কৰিছে পৃথিৱী
অৰণ্য- অভয়াৰণ্য
মানৱ বসতি, চুবা, গাঁও,  নগৰ -চহৰত ৷
আচলতে সকলোতে বন্যক খেদি সিহঁতৰ ভোগ, দখল ৷

সাৰি যোৱা নাই কোনো
উৰণ-বুৰণ কিম্বা গজন ভ্ৰমণ ৷
কিহৰ অভয়াৰণ্য?
কাক দিব অভয়?
 বন্য  সদায় মুক্ত , নিৰ্ভীক ৷
পথালি চকুৱাই দখল কৰি বন্যৰ ঘৰ
দিবলৈ আহে অভয়ৰ আশ্বাস?
কৰিব নাপায় সিহঁতক বিশ্বাস ৷
সিহঁতৰ নিজৰ মাজতে ক'ত
ভেদ, ক'ত জাত ৷

নগৰত থকা সোপাই ভাঙিবলৈ যায়
বনত থকাৰ ঘৰ
নিজেই নিজতে পৰ ৷
বন্যই নাভাঙে প্ৰজাতিৰ ঘৰ ৷
আচলতে পথালি চকুৱাবোৰ নিধক বৰ ৷

বৰ গহীন ভাৱে দিলে ৰায় বন্য ন্যায়্যাধীশে -
ভাঙি পেলাব লাগে
পৃথিৱীৰ সকলো নগৰ-চহৰ ৷
বে-দখল মুক্ত কৰিব লাগে পৃথিৱী ৷
দহ বছৰলৈ বন্ধ্যা কৰিব লাগে
মানুহক
প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে সমগ্ৰ বনজে
অৰণ্যবোৰ আকৌ গজি উঠক ৷
অভয় নালাগে মানুহৰ
নালাগে অভয়াৰণ্য
মংগলাৰ্থে সমগ্ৰ বন্যৰ
এঘৰীয়া কৰিব লাগে মানুহক ৷

ৰায় শুনি মনিচৰ জাত
পেঁপুৱা নালাগিল ৷
অৰণ্যৰ নাতি দূৰৈৰ
কংক্ৰিটৰ অট্টালিকা বোৰে
বৰ নিৰ্লজ্জ ভাৱে হাঁহি থাকিল
আৰু মানুহে নাম দিয়া অভয়াৰণ্য খনত বাস কৰা
নিজৰ প্ৰজাতিৰ হাততে
নিষ্পেষিত হোৱা
ঘৰহীন মানুহবোৰ
ঠেটুৱৈ লগা শীতত কঁপি থাকিল ৷

বিনয় ১  ডিচেম্বৰ

Friday, 24 November 2017

শুই থাক অ' ভূপেন মামা

"কুসুম্বৰৰ পুত্ৰ
শ্ৰীশংকৰ গুৰুৱে
ধৰিছিল নামৰে তান" বুলি
গুৰু বন্দনাৰেই আৰম্ভ কৰিছিলা
লুইতৰ পৰা মিচিপি হৈ ভল্গাৰ
বৰ্ণময়  যাত্ৰা ৷
তোমাৰ গীতৰ হেজাৰ শ্ৰুতাক
মুগ্ধ কৰিছিলা যাদু কণ্ঠৰে
মোহাচন্ন কৰিছিলা শব্দৰ মায়া জালেৰে ৷
শীতৰ সেমেকা ৰাতিবোৰত যিদৰে
বস্ত্ৰহীনৰ তুঁহ জুই একুৰা হৈ জ্বলিছিলা
কামেং সীমান্তৰ সৈনিকৰ মৃত্যুত
উচুপি উঠিছিলা তুমি ৷
ধৰাৰ দিহিঙে-দিপাঙে
লৱৰি ফুৰিছিলা যদিও
সূৰ্য্য উঠা দেশৰ
ৰ'দ পুৱাৰ কাৰণে মাতিছিলা আমাক ৷
একতাৰে মহুৰাতে জাতিটোক পকাবলৈ অহো পুৰুষাৰ্থ কৰিছিলা তুমি ৷
মূৰ ফুলাম গামোচা খনি
ক'ৰবাৰ শেনে আহি নিলে টানি - বুলি চিঞৰিছিলা
কোনে কি ভাও লয় দেশৰ বাবে
মাতিছিলা সৱকে ৷
বহ্নিমান ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ আকাশ
পপীয়া তৰা ঘূৰাৰ কথা কৈছিলা
জাতিটোক পদে পদে কৰা অপমানৰ কথা তুমিয়েই
মনত পেলাই দিছিলা 
সাগৰ সংগমত সাঁতুৰি
ক্লান্ত নোহোৱা মানুহ জনো
তুমিয়েই আছিলা ৷
জিৰাবৰ তৰু-তৃণহীন
উৰণীয়া মৌ জাকৰ এটা
মৌ মাখি আছিলা তুমি
বিমূৰ্ত নিশা বোৰত
মৌনতাৰ নীলা খেলো খেলিছিলা তুমি ৷
 মহানগৰীৰ যক্ষ হৈ
মিছলীয়া মৰমত কাৰাৰূদ্ধ
হোৱা নাছিলা জানো তুমি?
যৌৱন বাসনাৰ
উপকূল ৰিক্ত কৰি
বিৰহৰ গীত
নতুবা
সূৰ্যোদয় যদি লক্ষ্য
সূৰ্যাস্তৰ পিনে ধাৱমান কিয় বুলি কৰা প্ৰশ্ন
জুয়ে পোৰা তিৰাশীত হেৰাই যোৱা ভাইটোৰ সন্ধান,
তিমিৰৰ ভেটা ভাঙি
প্ৰাগজ্যোতিষলৈ পোহৰৰ ঢল,
অথবা দিচাং মুখৰ মিচিং ডেকাটোৰ সোণৰ গেংগোঙৰ সুৰ
শ্বিলঙৰ মনালিছা লিংডোৰ গীতাৰৰ ঝংকাৰ
খাঁচী গৰখীয়াৰ শ্বৰাটিৰ সুৰ
এই আটাইবোৰতে আছিলা তুমি ৷
অগ্নি যুগৰ ফিৰিঙতি হৈ
সৰ্বহাৰৰ সৰ্বস্ব পুনৰ ফিৰাই অনাৰ সংকল্প আছিল তোমাৰ ৷
প্ৰচণ্ড ধুমুহাক নিৰ্ভিক ভাৱে
খুজিছিলা শক্তি
পাহাৰটো সিপাৰে প্ৰতিধ্বনি শুনিছিলা
কোনো গাভৰুৰ শোক ভৰা কথা ৷
পৰহি পুৱাতে মাছলৈ গৈ
ওভটি নহা ৰংমনৰ বিৰহত
কান্দিছিলা তুমি ৷
দেশৰ চন্দ্ৰমা
কাল  আন্ধাৰেৰে আৱৰিল বুলি চিঞৰিছিলা তুমি…

কোনেও নুশুনিলে ভূপেন মামা
কোনেও নবুজিলে ৷
জীৱনটো
মৰণতো ৷

গীতেৰে নোৱাৰি ভাবিছিলা শাসনেৰে কৰিম
নাওবৈচাৰ সেই সোণালী দিন
জালুকবাৰীত শেষ হৈ গ'ল ৷

সংগীহীনতাকে সংগী কৰি
ছাঁকেই লগৰীয়া কৰি
তুমি যুঁজি গ'লা আমৰণ ৷

পাঠশালাতেই শিকাবলে
জাতীয়তাবোধৰ পাঠ
লিখিছিলা
"জ-ই বোলে জয় জয় অসমৰ জয়
অসমৰ জয় হ'লে ভাৰতৰো জয় ৷"
"ম-ই বোলে মুচলমান হিন্দুও একেই
গান্ধীজীয়ে কৈছিল বাৰে বাৰে তাকেই ৷" বুলি
শিকাব খুজিছিলা সৰ্বধৰ্ম সমানহঃ ৷

নাই ভূপেন মামা নাই ৷
তুমিও নাই
নাই আমাৰ জাতি ৷
দখল কৰিলে আমাৰ মাটি
দখল কৰিলে ভেটি
অসমৰ মাটিতে নিজেই মগনীয়া আমি আজি ৷
তোমাৰ শদিয়ালৈ যাবলৈ দলং হ'ল
পিছে মানুহৰ হৃদয়ৰ পৰা হৃদয়লৈ থকা সাঁকোবোৰ ভাগি পৰিল ৷
মোৰ আইক ভাল পাওঁ বুলিলে
বহিৰাগতই গোচৰ তৰে আজি ৷
হয় ধৰ্ণা, হয় প্ৰতিবাদ
সৱ নিমাত ৷
সকলোৰে মনত বিচ্চিন্নতাবাদ
কোনেও নাগায়
"অসম আমাৰ ৰূপহী"
গায় ৰাজনীতিৰ গান
যদিও ব্ৰহ্মপুত্ৰ বহ্নিমান
শতৰুৱে বৰঘৰতে
বুকুত মাৰি থৈ যায় হান ৷

কোনেও নাগাই গভীৰ আস্থাৰ গান ৷
কথাবোৰ শুনি চাগে ভাবিছা
সৰগৰ পৰাই
"কি বিচাৰি ওৰে জীৱন
কেনি আগুৱালো!?"
একো লাভ নাই অ' ভূপেন মামা
বুভূক্ষ শিশুৰ আৰ্তনাত শুনি
নাকান্দে কোনেও ইয়াত ৷
বধিবলৈ ওলাই নাহে ৰামৰ দেশৰ ৰাৱণ ৷
কেৱল জন্ম আৰু মৃত্যুত তোমাক সোঁৱৰণ ৷
তাতো প্ৰতিযোগিতা
প্ৰচাৰৰ ৷
শুই থাকা ভূপেন মামা
অসমত এতিয়া গভীৰ নিশা
গভীৰ নিদ্ৰাত জাতি
শতৰুৰ দখলত ভেটি
কি লাভ সাৰে থাকি
শুই থাকা সমাধিতে
এৰা ইয়াত এতিয়া বৰ জয়াল ৰাতি ৷

Wednesday, 15 November 2017

Assamese poem

বুদ্ধিজীৱি

"ওলতি চোৰে গিৰিক বান্ধে
আৰু চাৰিকিল গিৰিকেই সাধে ৷"
তথাপি ইহঁতৰ চেতন নাহে ৷
জড় নে চৈতৈন্য ধৰাতো টান
বুদ্ধিজীৱি হেনো ইহঁতৰ নাম ৷

কলমৰ মোহ এৰি
ক্ষমতাৰ সপোনৰ পাছত দৌৰা এমুঠি মানুহ
চিন্তা চেতনাত স্বাৰ্থপৰতাৰ
ভেকেটা গোন্ধ ৷
যাওক ৰসাতলে দেশ
সাতোখন পাতালত পৰি ৰওক জাতি
বহিৰাগতই দখল কৰক মাটি
কিহৰ আপত্তি?

লাগে মান
লাগে সন্মান
যাওক লাগিলে কটা
স্বজাতিৰ নাক-কাণ
লৈছে ঠিকা বচাব দেশ
লাভ নহ'লে কিহৰ ঠিকা
নাবাচে ইহঁতে কেঁচা-পকা ৷
সুবিধা য'ত হয়
মূৰটো তাতেই থয়
জনতাই চাৰ চাৰ বুলি
চৰণৰ ধুলি লয় শিৰত তুলি
পিছে নহয় পবিত্ৰ পদ ধুলি
স্বাৰ্থ মিহলি লেতেৰা মলি ৷

দেখাত কি চাবা
সন্ত-মহন্ত ৷
অভিসন্ধিৰ নাইয়েই যে অন্ত
ধুৰন্ধৰৰ শিৰোমনি
উমনিৰ বাও কণী
সময়ে সময়ে টুকে
ঘঁৰিয়ালৰ চকুপানী ৷

তোষামোদ আৰু ক্ষমতাৰ দূৰন্ত আশা
জনতাক বন্দী কৰি
খেলে সৰ্বনাশী পাশা
কি কৰিবা ইহঁতৰ ওপৰত আশা ৷

নীলৰ পানী গাত সানি
আৰু কিমান দিন শিয়াল ৰজা?
জনতা সিংহৰ বজ্ৰ কণ্ঠ
কিমান পৰলৈ বাধা?
সময় থাকোঁতে পোচাক সলা
কৃষ্ণই কৰিলে লীলা বুলি
হাত সাৱতি নৰয় কোনেও
ক'ব -
ধৰ ধৰ ইহঁতক
ধৰি বান্ধি কিলা ৷৷

১৫ নৱেম্বৰ ১৭

Tuesday, 14 November 2017

শিপাহীন

"অলং দলং কৰিছে
ৰজাৰ ৰাণী আহিছে…"
"ইৰিকতি মিৰিকতি বাঁহৰ শলা
মোমাইদেউৰ পদুলীত বান্ধিলো ঘোঁৰা…
"বেঙেনা গছত কাপোৰ থৈ
দেও দি আহ… ৷"

নাই
বুলবুল, টুটুলহঁত
নিতাল চুবুৰী
পাতাবাহাৰ গছ অাছে
বেই সাজি তাৰ পাতেৰে
নেখেলে সিহঁতে দৰা-কইনা ধেমালী ৷
কোৰোকাৰ দুনৰি সজাই
পানীৰপোতাত কোনেও নোতোলে পানী

হৈ-গুডু  টাং গুটি
বাঘ-গৰু
লুকা-চুৰি
ৰৱাবৰ বল-মাৰ্বল
লোকৰ বাৰীৰ বগৰী চুৰি
নৰানীৰ মাজৰ নিগনি গাঁতৰ ধান
অথবা লেচেৰী
চৌ-ফলীয়া ৰ'দত
চেঙেলি টোপোৱা বৰশী
নৰাৰ পেঁপা
খোচনাৰ জলফাই-শিলিখা-আমলখি
নিমখ অকণ চুৰি কৰি
নদৌৰে সিহঁত এৰাবাৰীলৈ বুলি ৷
চেংমৰা অথবা নিমৰ গুটি
বাহঁৰ চুঙীৰ বন্দুক সাজি
বাহঁ ঢকুৱাৰ মুকুট সাজি
ভাওনাৰ খোল মুখত বজাই
কোনে নাচে আজি?

পিঠিৰ ঘামচি ভাঙি
আইতাৰ সাধু কথা
ঢকুৱাৰ বিচনিৰ বা
নৰাই কটা ভৰিৰ পিটৰ
চেক্ চেকনি
অকণমান গৰম পানী…
পঢ়াৰ টেবুলৰ ওখনা ওখনি
আৰু দেউতাৰ ধমকনি
ফিটা বাঢ়ি গৈ ক'লা পৰা
"লেমৰ চিম্নি"
চাকিৰ শলাকানীৰ এঙেৰুৱা
খৰিৰ ধোঁৱাৰ মাজত
আইৰ চকুপানী
ৰিংকি, পিংকি চিংকি হঁতে
একোকে নাজানে ৷

ঢেকীৰ নেজত বহি
ঝুলনা ঝুলা দি ঝুলি
কি যে মহা সুখ
ক'ত একলেনৰ বন্ধ পানী
ৰকি, জকি, পাংকি হঁতে
নুবুজিবই কাহানি ৷

দৌৰ দৌৰ মাথো কেৱল দৌৰ
পুৱা বিচনাৰ পৰা টানি
টুথপেষ্ট চাবোন সানি
টিফিনত পাওৰুটি
চেণ্ডুইচ, চিজ,
নহ'লে দুখনমান বিস্কুট জেলী সানি
দৌৰাই সিহঁতক ৷
দৌৰ নম্বৰৰ পিছত
দৌৰ "ছাকচেছ"ৰ আগত ৷
গানত, নাচত, খেলত
সকলোতে হ'বই লাগিব পাৰ্গত ৷
নহ'লে নাক যাব সমাজৰ আগত ৷
'ডৰিমন', নতুবা "ডব্লিও ডব্লিও"
"ম'বাইল গেম" আৰু "ভিডিও"
কেটবেৰিজৰ চকলেট নতুবা
আংকল চিপচ্
টিভিৰ বিজ্ঞাপন
পুতলা পিষ্টল
বাৰ্বী পুতলা
সিহঁতৰ খেলৰ লগৰী ৷
চৌহদৰ দেৱাল
কোঠালিৰ চাৰিবেৰ
"টিউচন" আৰু "কম্পিটিচন"ৰ
সীমিত পৰিধি ৷
সংকৃৰ্ণতাৰ খোলাত বন্দী ৷

মুকলি আকাশ
বনাই থকা চিলনী
কমোৱা তুলা চাই
উদাৰতাৰ পাঠ শিকিবলৈ
নাই সিহঁতৰ আহৰি ৷

মানুহ গঢ়িছে সৱে
মানুহ ৷
যি মানুহে
এদিন বন্দী কৰিব আমাক
বৃদ্ধাশ্ৰমৰ বন্ধ কোঠালিত
আমি যে নিশিকালো সিহঁতক
শিপা কি ৷

(শিশু দিৱস উপলক্ষ্যে)
১৪ নৱেম্বৰ ১৭

Monday, 30 October 2017

stunt



http://youtube.com/watch?v=XCUfYBPwOLE

vulture



শগুণ

( বিষয় ৩০ অক্টোবৰ)
"যিমান ওপৰলৈ নুৰিলেও
দৃষ্টি মৰাশত হে নিবদ্ধ ৷"
আমি কিহৰ মোহত আবদ্ধ?
গেলা মঙহৰ?
পোৰা মাংসৰ?
নে
হেৰাই যোৱা জনৰ বিষাদ স্মৃতি খুঁচৰি
আকৌ এবাৰ কন্দুৱালৈ যত্ন কৰোঁ নিহতৰ স্বজনক?
মম আৰু চাকি
সকলো ফাঁকি
চকুৰ আগত ঘূৰি ফুৰিছে
ডিঙিত গামোছা পিন্ধি
যি জ্বলাই দিছিল
নিৰীহৰ সপোন
পোৰা মঙহৰ গোন্ধ বিয়পাইছিল আকাশ জুৰি
কি লাভ চাকিত তেল বাকি
গেলা ঘাঁ খুঁচৰি?
"সদায়েই দেখি থকা
গছ পাতটিও ছবিতটিত ভাল হৈ পৰে…৷" ★
পোৰা মঙহৰ ছবি?
চকুৰ পানীৰ তৈল্য ছবি?
বিষাদ স্মৃতিৰ পাহৰিব খোজা ছবি?
ছবি যদি আঁক শান্তিৰ আঁক
প্ৰতিবাদ যদি লক্ষ্য
হত্যাকাৰীৰ বিৰুদ্ধে কিয় নিমাত?
পাঁচটকীয়া মম
আৰু নিহতৰ দুখন পুৰণি ছবি
গেলা ঘাঁ আকৌ খুঁচৰি
এয়াও প্ৰতিবাদ নেকি?
আমি শগুণ নেকি?

Wednesday, 25 October 2017

Tamilnadu, Farmar commit suicid




ঋণ গ্ৰস্ত

" ডিঙিলৈকে আছো পোত খাই
মূৰটো মাথোন বাকী 
বিপদত লাগিব পাৰে এটা মূৰ ৷
      -মহেন্দ্ৰ বৰাৰ কবিত "ধাৰ"
কিমান ভয়াৰ্ত হ'লে মানুহে 
জ্বলাই দিব পাৰে নিজক?
কিমান ধাৰত পোত খালে 
দিব পাৰে আত্মজাহ?
জ্বলাই দিব পাৰে 
আপোন তেজেৰে গঢ়া সন্তান 
যি আছিল নিষ্পাপ, নিষ্কলুষ ৷
নাছিলো কোনো পাপবোধ ৷
কিমান টকাৰ ঋণ পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰিলে
ৰাজাই দিয়ে
কিমান পৰিমাণৰ শাস্তি?  
যি শাস্তিত কৈ আত্ম যাহেই 
শ্ৰেষ্ঠ বুলি শেষ কৰি দিব পাৰে নিজৰ জীৱন
নিমাখিত নিঃস্বই?

বাথ ৰুমৰ দেৱালত
তুলিৰ তলত 
লকাৰত 
বিদেশী বেংকত 
জমা থাকে জনতাৰ 
আত্মা অবৈধ ভাৱে 
ৰজাই নাভাৱে 
সেয়া অন্যায় 
বিকাশৰ শ্লোগান আওঁৰাই 
শকত শকত ঋণ দি যায় 
ঘূৰাই দিলে দিবা 
নিদিলেও নাই ৷

শূণ্য টকাত একাউন্ট খোল
ভাল দিন আহিযাব ভাই 
পিছে একাউন্টত নাথাকিলে ধন
ফাইন ভৰিবই লাগিব পায় ৷

কিমান ভাল দিনলৈ আশা কৰি
নিজক জ্বলাই দিব পাৰে 
দীনহীন জনতাই?

হে ৰাজন 
তোমাৰ কনভয়ৰ ধূলিয়ে 
পদপথৰ ভোকাতেৰৰ
অন্নৰ থাল পোতি থৈ যায় 
আমি খাওঁ তাকে অমৃত বুলি 
ধূলি আঁতৰাই ৷

বাট চাওঁ আহিব এটা ভাল দিন এদিন 
কেতিয়া আহিব ভাই?
জী উঠিবনে 
আত্মজাহ দিয়া সেই দুখীয়া
কৃষক ভাই?
মাতিব নে আকৌ দেউতা বুলি 
সিহঁতৰ মৃত আত্মাই?
ভাল দিনবোৰ 
কেতিয়াকে আহিব ভাই! !?

( তামিলনাডুত ঋৰ বোজা সহিব নোৱাৰি  সন্তানৰ স'তে আত্মজাহ দিয়া কৃষক জনৰ  প্ৰতি-বিনয়)

ফটো - গুগুল

Alone on the way

নিজৰ বাটেৰে

কি লাভ আনৰ বাবে কান্দি?
কি লাভত মোহত বন্দী?
কেওফালে কেৱল
অভিসন্ধিৰ ফন্দী ৷
সকলো দেখোঁ স্বাৰ্থত বন্দী ৷

পিয়াহৰ  বাবেহে আই ৷
কান্দি ৰণ জিকে কেঁচুৱাই ৷
প্ৰিয়াৰ স্বাৰ্থ প্ৰেমত
আজীৱন হৈয়ে থাকক নিজৰ
নাভাৱক আনৰ কথা
মৰিলে কিন্তু গাঁৱৰ ৰাইজৰ
কি লাভ কৈ হিয়া উদিয়াই
জীৱনৰ য'ত গুপুত কথা?

প্ৰাপ্য লাগে দিবই লাগিব
নহ'লে সন্তানেও এৰিব ৷
অসক্ষম যিদিনালৈ
আই-পিতাই সিদিনালৈ
নহ'লে কিয় বৃদ্ধাশ্ৰম
নতুবা সৈন্যাস
বানপ্ৰস্থী জীৱনৰ
অৱসান?

কি লাভ কান্দি আনৰ বাবে
আনে যদি অকনো নাভাৱে?

কি ঘৰ
কি সমাজ
সকলো স্বাৰ্থৰ দাস
স্বাৰ্থৰ শেষত বনবাস ৷

শ্ৰী গুছি গৈ
আহিব চন্দবিন্দু
চিৰ ভ্ৰমণৰ অনন্ত সিন্ধুত
সাঁতুৰিব আত্মাৰ বিন্দু
অকলে মাত্ৰ
নহয় কোনো আপোন-মিত্ৰ
নিজ বাটে যিদৰে ঘূৰে নক্ষত্ৰ
অকলে নিজানে
নিজৰ নিজানত
পৰি ৰ'ব মাত্ৰ ৷

মই এক নক্ষত্ৰ
আত্মকেন্দ্ৰিকতা মোৰ কক্ষ
কি লাভ কান্দি আনৰ বাবে
বিদাৰি নিজৰ বক্ষ?

নিজ বাটে ঘূৰি ৰওক নক্ষত্ৰ
ময়ো গঢ়িছো এক বৃত্ত
আত্মা মোৰ কক্ষ
অনন্ত যাত্ৰাত হেৰা
নোৱাৰা যেতিয়া হ'ব
সহযাত্ৰী
কি লাভ কান্দি আনৰ বাবে দিন-ৰাতি
শেষ শয়নত মাথো ছহাত মাটি
নিজ বাটে যাওঁ ব'লা হেৰা
আত্মাৰ কক্ষ সাৱটি ৷

Monday, 23 October 2017

Dream of Faemar

আহিনৰ সপোন

দিগন্ত বিয়াপি শ্যমলিমাই সাজিছে সাগৰ
কঁহুৱা ককায় 
মলয়াত জুৰ লৈ 
পলোৱাইছে ভাগৰ ৷

ভঁৰালৰ গাধৈত নাঙল আৰু যুঁৱলিয়ে ফুচ-ফুচাই পাতিছে কথা 
এয়া আমাৰ ঘামৰ ফচল ৷

কাতিৰ কুঁৱলীৰ আঁৰত গাভিনী হ'ব মোৰ পথাৰ ৷
গাখীৰতি ধানৰ দুগ্ধপান কৰিবলৈ 
নাহিবি অ' 
চকুচৰহা চৰহা পোক ৷
আকাশ বন্তিৰে পোৰিম তোক ৷
নাহিবি কাকতি ফৰিং,
পথাৰত পোতিম বাঁহৰ জেং
ফেঁচুৱে ভাঙবহি আহি 
তহঁতৰ ঠেঙ ৷

পোনাটোৰ হাফপেন্টটোৰ টিকাত দুটা ফুটা
বনিয়নত হেঙুনৰ কড়াল ৷
আখলত নিতে নাচে আকাল ৷
হৰি মহাজনৰ ধাৰৰ সূদে
কেঁকোৰাৰ দৰে মেলিছে পোৱালী 
নাদুকিৰ সপোন বোৰতো 
কাহানিবাই মাৰিলে নিতাল ৷

সেউজীয়াৰ অপাৰ সমুদ্ৰত 
মই সাঁতুৰিছো আৰু সাঁতুৰিছো ৷
 মেলি দিছো সপোনৰ বেহা 
শ্যামলিমাৰ সাগৰত 
বণিজ বেহাম প্ৰাপ্তিৰ ৷

পোনাটিলৈ এজোৰ গৰম কাপোৰ 
তাইলৈ গোন্ধ তেলৰ চিচা এটা
আৰু এটা হাত দীঘল বেলাউজ ৷

এইবাৰ এখন নতুন নিহালি সীয়াম 
মাঘৰ ৰাতিবোৰত 
নাদুকিৰ গাৰ উত্তাপ 
আৰু মোৰ হেপাহ বোৰত উম দি
পাৰ কৰিম এটা উজাগৰী 
নিশা ৷


Tuesday, 17 October 2017

Assamese poem কাতি

কাতিৰ ৰাতি বোৰত



"তুলসীৰ তলে তলে
মৃগ পহু চৰে
তাকে দেখি ৰামচন্দ্ৰই
হৰ ধনু ধৰে ৷"
ৰামৰো হৈছিল বনবাস
পিন্ধিব লগা হৈছিল
বাকলি বসন
মূধচ হৈছিল মুকলি আকাশ ৷
দুখ আৰু ভোগ
সুখ আৰু শোক
নাহে একেলগে
কঙালি বুলি ময়ো হোৱা নাই নিৰাশ ৷

যদিও আধাপেটী হয়
কাতিৰ ৰাতি
চন পেলোৱা নাই এডৰা মাটি
সম্ভাৱনাৰ সপোন সাৱটি
সেউজীয়া বোৰে
আকাশলৈ মেলি দিছে হাত
মাঘত চপাম  বছৰটোৰ ভাত

"আশী সূতাৰ চেলেং খনি
বৈ দিয়া সৰু ভনী ৷"
বুলি
হুচৰি জুৰিবলৈ ব'হাগত
নাদুকিক লগাবলৈ দিম তাঁত ৷
খৰকৈ ঘূৰিব জীৱনৰ যঁতৰ
কাতিৰ শীতল ৰাতিবোৰতেই
উম দিওঁ নতুন সপোনৰ ৷

যদিও  কাতিত উদং ধানৰ ভঁৰাল
মেত মৰা সপোনৰ মনৰ মনৰ ভঁৰাল ৷

কাতিৰ ৰাতিবোৰ
বাৰে বাৰে আহ অ'
জীৱনক কৰিব'লে
আকৌ জীপাল ৷
১৮ অক্টোবৰ ১৭

Sunday, 15 October 2017

Crying

কান্দিব পৰা হ'লে ৷

কান্দিব পৰা নাই অ' বহু দিন
সোৱাদ পোৱা নাই চকুপানীৰ
আয়ে নিচুকাই মৰম কৰা নাই
সোধা নাই
"কিয় কান্দিচ বাচা? "
উজুতি খাই পৰিলে
কোৱা নাই
"পৃথিৱীয়ে দুখ পাইছে
দুখ পোৱা নাই মোৰ বাচাই "

আজি মোক কান্দিবলৈ মন গৈছে
যেনেকৈ কান্দে
শাওনৰ আকাশে
আৱেগৰ মেঘবোৰ জমা হৈ হৈ
বৰষুণ হৈ সৰে

মনৰ আকাশত ডাৱৰ জমা হোৱা নাই আৱেগৰ
হৃদয় নামৰ সেউজ পাহাৰটোত
খুন্দা খাই বৰষুণ দিব পৰা কৈ ৷
শ্যামলিমাবোৰ শেষ হৈ গ'ল অ'
হৃদয়ৰ
নাঙঠ পাহাৰৰ দৰে
থিয় দি আছে মাথো
ক্ষয়িষ্ণুতা সাৱটি সময়ৰ ৷

হাঁহাকাৰৰ বাউল ধুমুহাই
কোবাইছে অহৰ্নিশে
বুকুৰ পাহাৰ
আকলৰ নিগনিয়ে খান্দিছে গাঁত
কেৱল প্ৰাপ্তিৰ অনন্ত পিয়াহত
শুকাইছে কলিজা

শুকান মৰুত পানী ক'ত?
চকুপানী?

কান্দিবৰ মন গৈছে অ'
যি দৰে কান্দে শাওনৰ আকাশ
চকুপানীৰ যে নায়েই অৱকাশ
শিলুৱা হৃদয় শুকাই
জেঠৰ বাৰ খৰ
হিংসা, প্ৰতিহিংসাৰ
লাসৰাৰ, বাসনাৰ
ৰ'দ প্ৰখৰ ৷
চকুপানী?
চকুপানী ক'ত?
কান্দিব পৰা হ'লে এবাৰ
ল'ব পৰা হ'লে
সোৱাদ লুণীয়া
জিভাত ৷
আয়ে নিচুৱা হ'লে আকৌ এবাৰ
কান্দিলো হেতেন
হিঁয়া ভগা এসোতা কান্দোন
খোলি থৈ যত মানে মায়াৰ বান্ধোন
আই
কান্দিব পৰা নাই অ' মই
চকুপানীবোৰ
শুকাই কৰাল মাৰিল চোন
১৫ অক্টোবৰ ২০১৭

Thursday, 7 September 2017

Bhupen Mama

ড° ভূপেন হাজৰিকাক কিয় "মামা" বুলি কওঁ?

মই সৌভাগ্যৱান বুলি গণ্য  কৰোঁ নিজকে ৷ কাৰণ বিশ্ব বৰেণ্য ড° ভূপেন হাজৰিকা দেৱ মোৰ মামা হয় ৷ হাঁহি উঠিছে নহয়? নাহাঁহিব ৷ সঁচাকৈ মই তেখেতক মামা বুলিয়ে মানি আহিছো আজীৱন ৷
মই বৰ্ণমালা শিকিছিলো "ভূপেন মামাৰ গীতে মাতে অ আ ক খ" নামৰ গ্ৰন্থ খনৰ পৰা ৷ দেউতাই মামা বুলিয়েই পৰিচয় কৰাই দিছিল মোক ৷ তাত ভ বৰ্ণ মালাটোৰ শিকাবলৈ লিখিছিল "ভ-ই বোলে ভূপেন মামা ভাল গান গা
ভাল গান নাগালে দিম পাইজামা ৷" সাঁজ বহি গৈছিল বুকুত ৷ মামা ৷ ভূপেন মামা ৷ অৱশ্যে পৰৱৰ্তী সংস্কৰণ বোৰত সংশোধন কৰি "ভ-ই বোলে ভূপেন মামা গীত এটা লিখাঁ
তাতে মিঠা মিঠা সুৰ দি গোঁৱা ৷" বুলি পাইছিলো ৷ কিন্তু শেহতীয়াকৈ গুৱাহাটী বিশ্ব বিদ্যালয়ে আৰ্কাইভ কৰা

http://bhupenhazarikadigitalarchive.org/songs-with-BHA-lyrics-bhupen%20maamaar%20giite%20maate.htm

পেজটোত "ভ-ই বোলে ভাল কৈ গা ভূপেন মামা
ভাল গান নাগালে নকৰো যে ক্ষমা ৷" বুলি লিখিছে ৷ সি যি কি নহওক সেই গ্ৰন্থ খন প্ৰকাশ কৰিছিল "অসম প্ৰকাশন পৰিষদে ৷" মাজতে কিতাপ খন পাই আমাৰ কন্যা কুঁহিকো আনি দিছিলো ৷ আন
বহুতক উপহাৰ দিছো ৷ ছবি বোৰ আঁকিছিল প্ৰখ্যাত চিত্ৰকৰ বেনু মিশ্ৰ দেৱে ৷ কিতাপ খন বৰ্তমান বজাৰত দেখা নাই ৷ অসম চৰকাৰে সুধাকণ্ঠৰ প্ৰতি সন্মান জনাই অসমৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পাঠ্য-পুথি ৰূপে বিবেচনা কৰিব পাৰে ৷

বুজিলে ড° ভূপেন হাজৰিকা কিয় মোৰ মামা হয়?  ধন্যবাদ দেউতা - কিতাপ খনৰ লগতে ল'ৰালিতে সুধাকণ্ঠক চিনাকি কৰোৱাই দিয়াৰ বাবে ৷ প্ৰণাম ভূপেন মামা কাইলৈ তোমাৰ জন্মদিন উপলক্ষ্যে ৷

Monday, 4 September 2017


বিচ্ছিন্নতা

এখন দলং হোৱাৰ কথা আছিল
পাৰ হ'ব পৰাকৈ
হৃদয়ৰ পৰা হৃদয়লৈ
তোৰ পৰা মোলৈ
মানুহৰ পৰা মানুহলৈ ৷

এটা পথ হোৱাৰ কথা আছিল
যি পথেৰে একতাৰ শ্লো-গান গাই
আগুৱাব মানুহৰ মিচিল ৷

মিলি যোৱাৰ কথা আছিল
মিলাই দিয়াৰ কথা আছিল
ৰামধেনু অঁকাৰ কথা আছিল
সমন্বয়ৰ ৷
খোজৰ চিন ৰাখি যোৱাৰ কথা আছিল সময়ৰ বালিত ৷

কি স্বজন, কি পৰজন
কি বান্ধৱ,  কি পৰিজন
আন কি
তেজেৰে গঢ়া সন্তান
তোৰ বাবে মৰিম বোলা প্ৰেয়সীৰ অভিমান
ক্ৰমশঃ ধুসৰ হৈ আহিছে
আত্মকেন্দ্ৰিকতাৰ আন্ধাৰত ৷
গাৰ নোম হৈ পৰিছে শত্ৰু ৷
মহাকৰ্ষণৰ, মধ্যাকৰ্ষণ, আত্ম কৰ্ষণ
সকলো একাকাৰ ৷
মনৰ নিজানত কেৱল হাঁহাকাৰ ৷
আত্ম কেন্দ্ৰিকতাৰ
জাৰজ সন্তান বিচ্ছিন্নতাবাদ
একলা একলা কৈ বাঢ়ি আহিছে সি ক্ৰমশঃ
দূৰৈলৈ গৈ আছে মানুহ
দূৰৈ লৈ গৈ আছে প্ৰেম
দূৰৈলৈ গৈ আছে দৰদ
চোঁচোৰাই চোঁচাই অলস ভৰি
পাৰি নে ৰাখিব পদ চিহ্ন?
ময়ো হৈ পৰিছো বিচ্ছিন
তোৰ পৰা
হৃদয়ৰ পৰা
মানুহৰ পৰা
দলং নহৈ হৈ পৰিছো
এটা মাজুলী
খহনীয়াত জাহ গৈছে
লাহে লাহে
সংযোজনৰ সমষ্ট সপোন
চপৰা চপৰে ৷

Saturday, 2 September 2017

  


জুবিন এটা সুৰীয়া গান, আৱহমান 
( শিল্পী জুবিনৰ নামত উৎসৰ্গিত)

"আজিও শিশু মই
গোৱা তুমি সেই গান"

তই শিশু হৈ থাক অ' চিৰদিন চিৰ কাল
নাবাঢ়ক তোৰ বয়স
বাঢ়ক কেৱল আয়ুস

"ইউকেলিপটাচ্  গছৰ দৰে
ওখ হ'ব খোজা''
তোৰ সংকল্পই
আকাশ ভেদী
চুৱক মহাকাকাশ
ব্ৰহ্মাণ্ডত নিগৰক তোৰ
কণ্ঠ নিনাদ

যোৰহটীয়া তৱলা বাদক
তোৰ খেয়ালি মনৰ
অদ্ভূত খেল দেখি
কোনে ভাবিছিল
এদিন সঁচাকৈয়ে চুবি আকাশ
পগলা বুলি হাঁহিছিল তোক ৷

আচলতে কি জান? 
সাধাৰণ জনতাত কৈ  যাৰ উচ্চ চিন্তন 
নাইবা নিম্ন সিঁহতকৈ 
তাকেই   পাগল বোলে সিহঁতে ৷
পদপথৰ পগলাটো
অথবা গেলিলিঅ' গেলিও
নতুবা চক্ৰেটিছ?
সকলোকে পাগল 
সিহঁতৰ মানত ৷
দুখ নাপাবি দে মনত ৷

বাৰু কওক দে তোক পাগল
পাগলামী নে খেয়ালী মনৰ
উৰ্দ্ধগামী গতি এয়া
বুজিছে সিহঁতে
সাধনাৰ দৌৰত যে তই
সদায় অদ্বিতীয়
সেই বাবেই চাগে
ঈৰ্ষাতে তোৰ বদনাম ৰতে ৷

বনামো গায়
মিছন চাইনাও চাই 
আচলতে তোক 
প্ৰাণভৰি ভাল পায় ৷

তোৰ গানত টোপনি যায় শিশু
সাৰ পায় দেশ
সাৰ পায় শোষিতৰ অধিকাৰৰ সপোন
সাৰ নাপায় মাথো মোৰ জাতি
"হুৰাই দে" বুলি হেজাৰ চিঞৰিলেও তই
অকৰ্মন্যতাৰ নিহালী লৈ
নিশ্চিন্ত মনে টোপনি যায় মোৰ জাতি ৷

শংকৰ, আজান, জ্যোতি, বিষ্ণুৰ সৃষ্টি
পুনৰ দশো প্ৰচাৰিত হ'ল তোৰ
কণ্ঠ নিগৰি ৷
হৰি নাম, দিহা নাম, বৰগীত, জিকিৰ ……
ক'ত কি …

তই গানৰ মাজত আছ
বন্যাৰ্তৰ আখলতো আছ
তই পাগলৰ দৰে নাচ
আৰ্তজনৰ দুখতো কান্দ

"মাজুলীৰ ছোৱালী জনী"ৰ বিৰহত গীত ৰচ তই
"বে-দৰদী দুনীয়া'ৰ মুচাফিৰো
হ'ৱ তই ৷
বুকুত লৈ ফুৰ মানৱ কল্যাণৰ হাঁহাকাৰ
নুবুজে সিহঁতে
কয়-
এয়া বোলে তোৰ শৈল্পীক অহংকাৰ ৷

বাদ দে
কওক দে সিহঁতে
আমি মাথো জানো
নদী বয় দিবৰ বাবে
বিৰিখ  থিয় হৈ ৰয়
ছাঁয়াৰ বাবে
শিল্পীৰ জন্ম হয়
বিপ্লৱৰ বাবে ৷

যি বিপ্লৱত নাথাকে বাৰুদ
থাকে শব্দ
থাকে সুৰ
থাকে ৰং
থাকে চিত্ৰ

জানো তোৰ নিষ্পাপ চিত্ত
সেয়ে তই আজি লুইত কণ্ঠ ৷

যাম অ' জুবিন যাম 
ঢপলিয়াই 
অথবা বাটকুৰি বায়
মিছন ছাইনাৰ চেকেণ্ড শ্বো চাম ৷

তোৰ কণ্ঠৰ নিনাদত
সাৰ পাই উঠক জনতা
শেষ হওক সিহঁতৰ যত বেদনা
'ফুল ফুলক
সূৰ্যমুখী ফুল'
লুইতৰ দুয়োপাৰ আমোল  মোলাই
বিয়পক তাৰ সুঘ্ৰাণ
জুবিন তই এটা সুৰীয়া গান
চিৰ প্ৰৱাহিত লুইতৰ দৰে
অসমৰ জনতাৰ অন্তৰে অন্তৰে
বৈয়েই থাক আবহমান ৷

    - বিনয় ৩ আগষ্ট


https://m.youtube.com/watch?t=54s&v=yccQESQnx4E

Friday, 1 September 2017

হৈ-গুডু, টাংগুটি বনাম নীলা মাছৰ খেল
                    -বিনয় কৃষ্ণ তামুলী ফুকন।

    বিগত কেইদিন মান অসমৰ সংবাদ মাধ্যম তথা ছ’চিয়েল মিডিয়াত বহু চৰ্চিত বিষয়টো হৈছে এবিধ বিশেষ অন লাইন খেল। মাটি ফুটি ওলোৱাদি হঠাৎ প্ৰকাণ্ড দৈত্য এটাৰ আবিৰ্ভাৱ হ’ল যেন। খেল খেলি গুৱাহাটীত এটি কিশোৰে মৃত্যুৰ স’তে যুঁজি চিকিৎসাধীন হোৱাৰ বাতৰি সম্প্ৰচাৰ হোৱাৰ লগে লগে গোটেইখন হুৱা-দুৱা লাগিল। বহুতে ‘গুগুল’ খুড়াৰ কাষ চাপিল।
ইজনতৈকও সিজন জনা ওলাল। টিভিৰ চেনেল বোৰেও পৰিৱেশন কৰি গ’ল ইটোতকৈ সিটো এক্সক্লিওচিভ বাতৰি। কাকতত ওলাল বৰ বৰ হৰফেৰে- অমুকত এই খেল খেলি এজনৰ আত্ম হত্যা, খেলৰ মূল নিয়ন্ত্ৰাক আটক ইত্যাদি।  অত্যুৎসাহী কিছুৱে আকৌ খেল বিধৰ লিংকটোকে দি দিলে ছ’চিয়েল মিডিয়াত। মানে গোটেই কাৰবাৰটো মল খুঁচৰি গোন্ধ বাহিৰ কৰাৰ দৰে হ’ল। নজনা সকেলও খেল বিধৰ কথা জানিলে। উৎসুকতা বৃদ্ধি পালে। খেলুৱৈৰ সংখ্য বাঢ়িল। শেহতীয়া তথ্য মতে বিগত কেইদিনত এই বিশেষ খেল বিধৰ গুৰি বিচাৰি ‘গুগুল’ খুড়াৰ কাষ চপা ভতিজা হঁতৰ সংখ্যাই অসমত ৰেকৰ্ড গঢ়িছে।
    সত্য কথা ক’বলৈ গ’লে মই এই খেল বিধৰ বিষয়ে একো নাজানো। এই কেইদিনত সংবাদ মাধ্যম, ছ’ছিয়েল মিডিয়া তথা গুগুল খুড়াৰ কৃপাত যি কণ জানিছো সেইমতে ই এক আত্মঘাটী খেল। ইয়াৰ চিকাৰ হয় ১১ ৰ পৰা ১৭ বছৰ বয়সৰ কিশোৰ-কিশোৰী। খেলটোৰ সবিশেষ বৰ্ণনা এই লেখাৰ উদ্দেশ্য নহয়। কথা হ’ল খেলটো অনলাইন খেল। ইয়াক খেলিবৈল এটা স্মাৰ্ট ফোন বা কম্পিউটাৰ হ’ল প্ৰথম স্বৰ্ত। এটিয়ালৈকে প্ৰকাশিত বাতিৰ সমূৰ মতে যি কেইটি যুৱকে এই খেল বিধ খেলি আত্ম হত্যা কৰিছে বা অপ-চেষ্টা চলাই মৃত্যুৰ স’তে যুঁজি আছে সেই কেইটিয়ে ব্যৱহাৰ কৰিছিল স্মাৰ্টফেোন। ১১ ৰ পৰা ১৭ বছৰ বয়সৰ কিশোৰ-কিশোৰী হাতত ইন্টাৰনেট যুক্ত স্মাৰ্ট ফোন এটা তুলি দি নিশ্চিন্ত মনে থাকিব পৰা অভিভাৱক সকল কেনে মানুহ? সন্তানৰ ওপৰত কাঢ়া নজৰ নিদিয়াৰ পৰিণতিয়েই এই আত্মহত্যাৰ কাৰণ বুলি অভিহিত কৰিব নোৱাৰি নে?
  খেল খেলাতো অপৰাধ হ’ব নোৱাৰে। তাহানি দিনৰ পৰা মানুহে দুঃসাহিসক না-না খেল খেলি আহিছে। এই মূহুৰ্তত পৃথিৱীৰ দহটা বিপদ জনক খেলৰ শীৰ্ষ তালিকাত থকা খেল কেইটা হৈছে Cave Diving, Cheer Leading, Base Jumping ,Motorcycle Biking, Bull Riding, Big Wave Surfing,Bull Running, Street Luging, Horsebake Riding, আৰু Heli Skiing । এইবোৰ খেল বিশ্বৰ দামী খেল বোৰৰ অন্যত্বম। কিন্তু কোনোটো খেলতে খেলুৱৈক আত্মহত্যা কৰিবৈল প্ৰৰোচিত কৰা নহয়। অৱশ্যে দূৰ্ঘটনাজনীত কাৰণত বহু খেলুৱৈৰ বহু সময়ত মৃত্যু পৰ্যন্ত নোহোৱা নহয়। কিন্তু সুদূৰ ৰাচিয়াৰ পৰা নিয়ন্ত্ৰিত শেহতীয়া খেল বিধক নিশ্চয় খেল বুলিব নোৱাৰি। 
      খেল মানুহে উত্তেজনা আৰু আনন্দৰ প্ৰাপ্তিৰ বাবে খেলে। প্ৰাণ ত্যাগ কৰি খেলা খেলো আছে এইবাৰ প্ৰথম জানিলোঁ।
     কথাবোৰ অলপ বেলেগ ধৰণে ভৱাৰ অৱকাশ এটা পাইছো। আপোনাৰ-মোৰ দিনত তো এনে মাৰাত্মক খেল নাছিল। ১১ ৰ পৰা ১৭ বছৰ বয়সৰ আমাৰ দিনৰ কথাবোৰ মনত পেলাওকচোন। লগৰীয়াৰ লগত বৰশী বোৱা, ফান্দ পাতি চৰাই ধৰা, গছ বগুৱা, কাবাদী, হৈ-গুডু, ঢোপ-খেল, টাংগুটি, সাঁতোৰ, বাহঁৰ মূৰাৰ বল কাঠৰ বেটৰ ক্ৰিকেট, ৰবাৱটেঙাৰ বল, ৰছী টনা ইত্যাদি। এইবোৰ আছিল শৰীৰ ব্যায়ামৰ লগতে অনাবিল আনন্দৰ উৎস।ইয়াৰোপৰি কেৱল মনৰ আনন্দৰ বাবে খেলা মাৰ্বল গুটি, বাঘ-গৰু, মাটিত পাঁচ-পাঁচ টা গাঁত খান্দি খেলা বন্ধকী খেল, লুডু, সাপ-জখলাৰ খেল, টেকেলি ভঙা, চিগাৰেটৰ পেকেটৰ পইচা বনাই খেলা খুপি খেল আদিৰ কথা আপোনাৰ মনত আছে নিশ্চয়।

    পিছে সময় সলনি হ’ল। কাৰিকৰী বিদ্যাৰ বলত বৰ বেগেৰে দৌৰিছে পৃথিৱী, সমাজ। তাহানিৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ এৰি মানুহ সোমাই গৈ আছে যান্ত্ৰিকতাৰ মাজলৈ। কাৰোৰে হাতত সময় নাই। ব্যৱসায়, চাকৰি, জীৱিকাৰ তাড়নাত মানুহ যান্ত্ৰিক হৈ গৈ আছে।লগৰীয়াৰ লগত বৰশী বোৱা, ফান্দ পাতি চৰাই ধৰা, গছ বগুৱা, কাবাদী, হৈ-গুডু, ঢোপ-খেল, টাংগুটি, বাহঁৰ মূৰাৰ বল কাঠৰ বেটৰ ক্ৰিকেট, ৰবাৱটেঙাৰ বল খেলাৰ পৰিৱেশ আৰু নাই। পুৱা মুখত বলে-চলে এসোপা গুজি, গধুৰ কিতাপৰ বেগটোত টিফিনৰ বাকচটো ভৰাই দি স্কুল বাছত তুলি দিলেই অভিভাৱক আজৰি। টিউচন, ডান্সৰ ক্লাচ, মিউজিক ক্লাচৰ মাজত আবদ্ধ আজিৰ প্ৰজন্মৰ জীৱন। তাৰ মাজতে টিভিৰ কাৰ্টুন, ডব্লিও ডব্লিওৰ দৰে মাৰ-পিটৰ চেনেল। ম’বাইল গেম। ভয়াবহ কথাটো হ’ল কিশোৰ এজনৰ হাতত ম’বাইল তুলি দি ক’ম বয়সতে ছ’চিয়ল মিডিয়াৰ লগত সংযোগ হ’বলৈ দিয়া, গুগুলত নাচাব লগিয়া তথ্য, ভিডিও চোৱা আদি কাৰ্যৰ প্ৰতি আজিৰ অভিভাৱক কিমান সচেতন? বহুতে আকৌ ফুটনি হে কৰা দেখোঁ আমাৰ ল’ৰাই ইন্টাৰনেটৰ পৰা নোট লিখে। কেৱল নোটেই লিখে নে? কথাবোৰ ভাবিবৰ হ’ল। অত্যাধুনিকতাৰ নামত, ডিজিটেলাইজেচনৰ নামত সন্তানক বিপদৰ মুখলৈ ঠেলি নিদিব। আওবাটে যাবলৈ নিদিব। নীলা মাছৰ খেলেই নহয়। কিশোৰ অৱস্থাতে ইন্টাৰনেট খুঁচৰি আপোনাৰ সন্তান যে আন আন অ-বিদ্যাটো পাৰ্গত হৈ গৈছে সেই কথাৰ প্ৰতিও লক্ষ্য ৰাখক। অকালত পকা কোনো ফলেই সোৱাদ নহয়। 

Thursday, 31 August 2017








 আকৌ প্ৰেমত পৰিছে তাই

   - বিনয় ৩১ আগষ্ট

অকণমান ৰ'দ বিচাৰি হাবাথুৰি খাইছিল তাই
 হোমৰ ধোঁৱাই চানি ধৰা আকাশ খন ফালি
তাইৰ শুৱনি কোঠালৈ সোমোৱা নাছিল পোহৰ ৷
নীলাভ ৰাতিবোৰতো তাই
বুকুত পুহি ৰাখিছিল
অপ্ৰাপ্তিৰ বেদনা এসোঁতা
আদেশ, আবাদৰ, আল-পৈচানৰ ভীৰত
নিস্তেজ হৈ পৰিছিল ক্ৰমশঃ
 ৰভাৰ তলিৰ জেতুকাৰ ৰং ৷
যদিও আঁকিছিল সেওঁতাত
সেন্দুৰৰ ৰেঘা
কঁপালত লৈছিল ৰঙা ফোঁট
তথাপিও যেন বুৰিয়াই নামিব খুজিছিল
তাইৰ হিঁয়াৰ তলিলৈ কোনো এক দেৱদূত ৷

তাই হৈ উঠিছিল উনমনা
অচিনাকি হাত বাউলি এটা
সুহুৰি এটা
দূৰৈৰ পথাৰৰ অইনিঃতম এটা
বনঘোষা এটা হৈ
সোমাই আহিছিল কোনোবা
অপ্ৰাপ্তিৰ খিৰিকি খুলি ৷

তপত চুম্বন
অথবা আলিংগনৰ মাজতো
সি জোকাই আছিল তাইক
অহৰ্নিশে
শৰীৰ নাছিল তাত
ভাগৰ বোৰৰ শেষত যেন
সি কিলবিলাই দিছিল তাইৰ বাউল চুলিত
লিখি থৈ গৈছিল নীলাভ চিঠি
পদূলিৰ ধূলিত ৷

ক্ৰমশঃ গভীৰতলৈ  সোমাই আহিছিল সি
কঁপিছিল হাত
সেন্দুৰ আঁকোতে
সৰি পৰিছিল চাহৰ কাপ
প্ৰিয়তমক যাচোঁতে

অন্যমনস্ক নিৰ্বিকাৰত
ভূমুকিয়াছেহি কোনে?
মই তোক ভাল পাওঁ বোলা
প্ৰাচীনতম কবিতাটো
কাণত গুণ গুনাইছেহি কোনে?

তাই আকৌ প্ৰেমত পৰিছে
আকৌ এবাৰ হেৰাই যাব খুজিছে
ঘৰ্মাক্ত আলিংগন
আৰু ঘন উশাহৰ মাজত
অৰণ্যৰ ছাঁ অথবা
মহানগৰীৰ
কোলাহলৰ আঁৰত
গতানুগতিকতাৰ
দুৱাৰ ভাঙি
আকৌ প্ৰেমত পৰিব খুজিছে তাই

আকৌ প্ৰেমত পৰিছে জোনাকৰ
যি জোনাকে ধুৱাই নিব
শুৱনি কোঠাৰ যত আন্ধাৰ
আৰু
বিঢৌত কৰিব যত ক্লান্তি অপ্ৰাপ্তিৰ

হৃদয়ৰ সমষ্ট আকুলতাৰে
ৰৈ থাকে তাই
বুকুত লৈ অপ্ৰাপ্তিৰ হুল ৷
ভাঙি দি যোৱা জীৱনৰ যত ভুল
গুজি দি যোৱা বাউল চুলি মেলাই
প্ৰেমৰ খঁৰিকাজাঁই ফুল ৷
সি কেৱল অশৰীৰি  প্ৰেমৰ  কায়া
বাকী সৱ মায়াময় ছাঁয়া
সজোৱা হে অদেখা প্ৰেমিক
তোমাৰ প্ৰেমেৰে
উজলি জ্বলক
চিন্তন প্ৰেমময়
নাৰীৰ হিয়া ৷

Sunday, 27 August 2017

শিল্পী অই আপ্পুন গণেশ পেগু দেৱৰ এখন
আপুৰুগীয়া ফটো ৷

Sunday, 20 August 2017




অসমৰ চান্দা অপসংস্কৃতি, উৎপত্তি আৰু ক্ৰমবিকাশ, হিচাপ বনাম ৰাইজৰ মৰণ ৷

   শিৰুনামাটো দেখি মোক বিষয়টোৰ গৱেষক ছাত্ৰ বুলি ভুল নুবুজিব ৷ মোৰ জীৱন কালত চান্দা নামৰ ভয় লগা বিষয়টোৰ ওপৰত হোৱা কিছু অনুভৱ হে ব্যক্ত কৰিব খোজা হৈছে ৷
    সত্তৰ দশকত মোৰ জন্ম ৷ প্ৰায় চল্লিশোৰ্ধৰ এই জীৱন কালত চান্দাক লৈ না না অভিজ্ঞতাৰ সন্মুখীন হৈছো  ৷ চান্দা আৰু অসম যেন টকাটোৰ ইপিঠি-সিপিঠি হৈ পৰিছে ৷
    বৰ বৰ সংগঠনকে ধৰি বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ একতা সভা, গাঁও, চুবা, গলি বোৰত পতা স্বৰস্বতী পূজা, বিশ্বকৰ্মা পূজা, সত্যনাৰায়ণ পূজা আদি সকলো অনুষ্ঠানতে চান্দাৰ বহী নছপালে, দাবী ধমকি দি ধন নুতুলিলে নহ'বই ৷
       কেনেকৈ কেতিয়াৰ পৰা আৰম্ভ হ'ল এই অপসংস্কৃতি?  মোৰ চমু জীৱন কালত দেখা, শুনা, পঢ়া সকলো অভিজ্ঞতা সামৰি যি বুজিছো এই চান্দা তোলাৰ নিয়মটো অতীজৰে পৰা অসমত প্ৰচলিত আছিল ৷ তাহানি গঞাই গাঁৱত নামঘৰটো সাজিবলৈ গৃহস্থি প্ৰতি ধান-চাউল সংগ্ৰহ কৰা, বাৰীৰ বাঁহ খেৰ সংগ্ৰহ কৰাৰ নিয়ম আছিল ৷ পিচলৈ "ভেঞ্চাৰ স্কুল" খোলিবলৈও ৰাইজে ঘৰে ঘৰে কাঠ বাঁহ বা ধন তোলাৰ কথা শুনিছিলো ৷
এসময়ত গাঁৱৰ পুথি ভঁৰাল, ক্লাৱ ঘৰ আদি সাজিবলৈও এনেদৰে ধন বা সামগ্ৰী চান্দা ৰূপে সংগ্ৰহ কৰাৰ প্ৰথা আছিল ৷ নিজে দেখাৰ উপৰি চৈয়দ আব্দুল মালিক দেৱৰ  সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন আৰু স্বপ্ন ভংগ উপন্যাসত ইয়াৰ সাৱলীল বৰ্ণনা পঢ়িছিলো ৷
     ইয়াৰ ওপৰি ৰজাদিনীয়া হুচৰিযোৰা জানো চান্দা সংগ্ৰহৰে অন্য নাম নহয়?  বিহু গীত সমূহেই ইয়াৰ প্ৰমাণ ৷
"গৰুৰ বিহুৰ দিনা বস্ত্ৰ দান কৰিবা
তেহে পাবা বৈকুণ্ঠত স্থান  ৷"
বা
"জাপ মাৰি আনক গৈ ঢাপ তামোল জুপি
থাপ মাৰি আনগ গৈ পাণ
বৰপেৰা খুলি ৰূপ টকি আনকৈ
ভকতক ধৰি যাওক মান ৷

আদিৰ দৰে বিহু গীত সমূহে সেই সময়ত প্ৰচলিত চান্দা তোলাৰ নিয়মকে প্ৰতিনিধিত্ব নকৰে জানো?
        ৰাইজে গৃহস্থক বা দেউতা ( বৰলোক)ক বিনামূলীয়া আশীৰ্বাদ দিয়া নাছিল ৷ দস্তুৰুমত ধন লৈ মংগল কামনা কৰিছিল ৷ গতিকে চান্দা নামৰ শব্দটো যে অসমত প্ৰচীন তাৰ এটা ধাৰণা মই কৰি লৈছো ৷
  তাহানিৰ ৰাইজে সোঁ-শৰীৰেৰে ৰাতি-দিন বোকা-পানী ভাঙি কষ্ট কৰি তোলা চান্দা আৰু সেই চান্দাৰ সু-ফল - নামঘৰটো, বিদ্যালয় খন, পুথি ভঁৰালটো সমাজৰ উপকাৰত আহিছিল ৷
   পিছে সময় সলনি হ'ল চান্দা তোলাৰ ঢঙো সলনি হ'ল ৷ আমি অমুকটো ডাঙৰ ছাত্ৰ সংগঠনৰ অমুক অধিৱেশন পাতিছো ৷ আমি অমুক সংখ্যাগৰিষ্ঠ জনগোষ্ঠীৰ ছাত্ৰ সংগঠনে  তমুক সভা পাতিছো, আমাৰ সংগঠনৰ নেতাৰ বিয়া আছে আমাৰ আঞ্চলিক সমিতি যাব লাগে ৷ মুঠতে না না উপলক্ষ্য ৷ ধন লাগে ৷ দিবই লাগিব ৷ ব্যৱসায়ী সকলৰ মূৰত মাৰ ৰাম টাঙোন ৷ আমি অমুক সংগঠনে তিনিদিনীয়াকৈ বিহু মেলা পাতিছো দে ধন ৷ অসম ভিত্তিক, জিলা ভিত্তিক, চুবুৰী ভিত্তিক ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতা পাতিছো তোল চান্দা ৷

 এই কাৰাবাৰটো অসমত কেতিয়াৰ পৰা আৰম্ভ হ'ল? মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ কৰি চালে আশীৰ দশকৰ পৰাই যেন ই প্ৰসাৰতা লাভ কৰিলে ৷ ৬ বছৰীয়া আন্দোলনটোৰ শেষত এটা বিশেষ ছাত্ৰ সংগঠনৰ নেতা সকল শাসনত বহিল তাৰ পাচতে সেই ছাত্ৰ সংগঠনটোৰ নেতা সকলৰ বিলাসী জীৱন আৰম্ভ হ'ল ৷ টিকট বহী চপাই ইটো সিটো কামৰ বাবে চান্দা তোলা দেখিছিলো ৷ তাৰ পাচত আহিল স্বাধীনতাৰ সূৰ্য বিচাৰি যোৱা ককাইদেউহঁত ৷ ককাইদেউ হঁতে যি খোজে অনা অসমীয়া ব্যৱসায়ী, ঘোচখোৰ বিষয়া আদিয়ে দিবলৈ বাধ্য হৈছিল ৷ "ব্ৰুকবন্ড" আৰু "লিপটন" নামৰ চাহ কোম্পানী দুটাক সৰহ কৈ ধন বিচৰা আৰু অসম এৰি যাবলৈ হুমকি দিয়াৰ বাবেই হাত দীঘল বহুৰাষ্ট্ৰীয় কোম্পেনী দুটাৰ অনুৰুধতে অসমলৈ "বজ্ৰংগ" নামৰ নৰখাদকটো আহিছিল বুলি শুনিছিলো ৷ কিমানদূৰ সঁচা নাজানো ৷
      লাহে লাহে অসমত সংগঠনৰ সংখ্যা বাঢ়িছি আহিছিল ৷ বিচিন্নতাবাদ আৰম্ভহৈছিল প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীৰ মাজত ৷ ভাগে ভাগে ছাত্ৰ সংগঠন, ভাগে ভাগে নেতা,  ভাগে ভাগে চান্দা ৷ ৰাইজৰ যি হওক নহওক এনে নেতাৰ ডিঙিত জিলিকিবলৈ আৰম্ভল কৰিছিল শকত সোণৰ হাৰ, আঙুলিত গ্ৰহ-ৰত্নৰ, সোণৰ আঙুঠি ইত্যাদি ৷ লাগে লাহে ছাত্ৰাৱস্থাতে বিলাসী গাড়ী, মাটি-ঘৰৰ মালিক হৈ পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল এনে নেতা সকল ৷ ডাঙৰ ডাঙৰ সংগঠনৰ নেতাক দেখি সৰু সৰু সংগংঠন বোৰৰ নেতা সকলেও অনুসৰণ কৰিছিল একেটা পথকে ৷
 আজিকালি প্ৰায়ে শুনো অমুক ছাত্ৰ সংগঠনে এইবাৰ ইমান গৰাকী দৰিদ্ৰ মেধাৱী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পঢ়ুৱাৰ দায়িত্ব লৈছে, লাখ লাখ টকা খৰচ কৰি ওজা ছাত্ৰৰ অভিন্দন অনুষ্ঠান পাতিছে… ৷ কথা হ'ল ছাত্ৰই ছাত্ৰক পঢ়ুৱাৰ দায়িত্ব ল'ব পাৰে কেনেকৈ?  এই ধনৰ উৎস কি?  সৱ জানি বুজিও আমি চকুমুদা কুলিৰ ভাও ধৰোঁ ৷ সেই বাবেই একো একোজন ছাত্ৰ নেতাই বুঢ়া বয়সলৈকে ছাত্ৰ হৈ থকাৰ প্ৰৱণতা এটা এচামৰ মাজত গা কৰি উঠা পৰিলক্ষিত হৈছে ৷
  নেতা ধনী হৈছিল মাৰ পৰিছিল খাটি খোৱা জনতাৰ ওপৰত ৷ কাৰণ সকলো সংগঠনে মাৰটো মাৰে বিশেষ কৈ ব্যৱসায়ী সকলৰ ওপৰত ৷ যিমান ডাঙৰ ব্যৱসায়ী সিমান শকত চান্দা ৷ ব্যৱসায়ী সকলোতো আৰু বুৰ্বক নহয় ৷ গোটেই ভাৰতবৰ্ষৰ ৰাজনীতি নিৰ্ভৰ কৰে বনিয়া গোষ্ঠীৰ ওপৰত ৷ এওঁলোকে চান্দা দি সংগঠন সমূহৰ লগত সম্পৰ্ক ঠিকেই ৰাখে ৷ কিন্তু প্ৰতি পদ সামগ্ৰীৰ কিনা দামৰ লগত চান্দাৰ ধন যোগ কৰে ৷ "যিমান শকত চান্দা নিবা আমি সিমান পৰিমাণৰ কিনা দাম ধৰি তাৰ হিচাপতহে লাভ যোগ কৰি বিক্ৰী কৰিম ৷" গতিকে যি কেইজন নেতাই ধন তোলে তেওঁৰ দেউতাকেই সেই চান্দাৰ হিচাপটো যোগ হৈ থকা লোণ-তেলকণ কিনি নি পুতেকৰ উদৰ পুৰ কৰে ৷
      এই খিনিতে আৰু এটা কথা নক'লে আধৰুৱা হ'ব ৷ তাহানিতে
"ৰাণাদা" (জয়ন্ত হাজৰিকা)হঁতে সুৰ বাহিনী গঠন কৰি বান পিড়ীতক বাবে ধন তোলাৰ কথা শুনিছিলো ৷ আজি কালিও ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰ, সাংস্কৃতিক সন্ধিয়া আদিৰ বাবে টিকট দি ধন তোলাৰ নিয়ম চলি আছে ৷ এইবোৰক চান্দাৰ শাৰীত ধৰা নাই ৷ কাৰণ ইয়াৰ বিপৰীতে ধন ভৰোঁতাই কিবা এটা পায় ৷ মানসিক শান্তি অথবা মনোৰঞ্জন ৷

কিন্তু মই আগতে উল্লেখ কৰি অহা কাৰণবোৰৰ বাবে তোলা ধনৰ বাবে দিওঁতাই মানসিক অশান্তি হে পায় ৷ বহু ক্ষেত্ৰত হাৰাশাস্তি, ভাবুকিৰো সন্মুখীন হয় ৷
    আটাইতকৈ লক্ষণীয় কথাটো হ'ল এনে ধনৰ হিচাপ কোনো সংগঠনে ৰাজহুৱা নকৰে ৷ যাৰ জেপত যি সোমাল সোমাল আৰু ৷ ৰাইজক জনোৱাৰ কি দৰকাৰ?  গতিকে গাঁৱৰ কণমানি জাকে বিহুৰ নামত গামোচা গাঁঠি দি বাট ভেটি পইচা তোলা, স্বৰস্বতী পূজাৰ বাবে বেঞ্চ পাৰি, বেনাৰ টানি গাড়ী-মটৰ ৰখাই ধন তোলাৰ দৃশ্য সুলভ হৈ পৰিছে ৷ বিনা শ্ৰমত ধন পালে কাকনো নালাগে?

     আদাক দেখি কেতুৰীৰ গা উঠাৰ দৰে সকলোকে সংগঠনৰ নেতা হ'বলৈ লাগে ৷ একো খন সৰু ঠাইতে কিমান যে সংগঠন ৷ মূল  উদ্দেশ্য ক'ৰবাত পৰি থাকে ৷ চান্দা হে মুখ্য হয় ৷
   চান্দা নামৰ এই দৈত্যটোৰ পৰা অসমক ৰক্ষা কৰিবলৈ ময়ো চান্দা বিৰোধী সংগঠন এটা খোলি তাৰ সম্পাদক হৈ টিকট -বহী দুখনমান ছপাই লওঁ নেকি ! নে কি কয়?

      -বিনয় ২০ আগষ্ট ২০১৭

Friday, 18 August 2017

অসমীয়া সাহিত্যৰ নতুন মাধ্যম


"স্বদেশ আৰু স্বজাতিৰ উন্নতি আৰু মঙ্গল মন্দিৰ সিংহ দুৱাৰ হৈছে মাতৃ ভাষা ৷"
সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱে কৈ যোৱা কথাষাৰ হঠাৎ কিয় মনলৈ আহিল নাজানো ৷ হয়তু নিজৰ ভাষাটো ভাল পাওঁ সেই বাবে ৷ ভাষাটোৰ চৰ্চাৰ প্ৰসাৰ হৈছে হয়তু সেই বাবে ৷
      "হেৰা কিমাননো আৰু ম'বাইল টিপি নাথাকা?  আমনি নালাগে নে? " শ্ৰীমতীৰ প্ৰত্যাহিক অভিযোগ ৷ মই কেৰেপ নকৰোঁ ৷ তেওঁ ভাৱে এইজনে ফেচবুক-ৱাটচএপত ব্যস্ত থাকে ৷ থাকোঁ নথকা নহয় ৷ কিন্তু ফেচবুক মোৰ বাবে চাটিং চাটিং খেলা বস্তু নহয় ৷ মোৰ বন্ধুত্বৰ তালিকাত থকা সকলে গ'ম পায় মই কিমানৰ ইনবক্সত টুকুৰিয়াওঁ ৷ ফেচ বুক এই কাৰণেই ভাল লাগে যে 'অসমীয়া ইউনিক'ড' হোৱাৰ পৰা প্ৰায় সকল অসমীয়া ভাষী বন্ধুৱেই অসমীয়াত লিখা- মেলা  কৰে ফেচ বুকত ৷ লিখিবলৈও সহজ ৷ কলম কাগজৰ ঝামেলা নাই ৷ চিন্তা কৰা আৰু নিজৰ স্মাৰ্ট ফোনটোতে লিখি থাকা ৷ হাতৰ আখৰ বেয়া বুলি লুকুৱাবলৈও নাই ৷
     এটা সময়ৰ কথা মনত পেলাওকচোন ৷
লেটাৰ প্ৰেছত সীহৰ আখৰ এটা এটা কৈ বুটলি কম্পজ কৰি একো খন  কিতাপ প্ৰকাশ কৰাৰ কথা ৷ নতুন চামে এই কথা নাজানে ৷ সৰু হৰফৰ বাবে সৰু লেটাৰ কেচ, ডাঙৰ আখৰৰ বাবে ডাঙৰ ৷  ফটোৰ বাবে ব্লক বনাবলৈ আমাৰ দৰে ঠাইৰ মানুহ গুৱাহাটিলৈ ঢাপলি মেলিব লাগিছিল ৷ টাইপ ৰাইটাৰ, লিঠু মেচিন, ষ্টেনচিল আজিৰ প্ৰজন্মৰ কিমানে চিনি পায়!?
   সময় সলনি হৈছে ভাষাৰ চৰ্চাৰ মাধ্যমো সলনি হৈছে ৷ আমিবোৰে ও এই পৰিবৰ্তন মানি ল'বই লাগিব ৷ মই লৈছোৱেই ৷ কলম এৰা বহুদিন হ'ল ৷ বাতৰি কাগজলৈ কম্পিউটাৰত লিখোঁ ৷ অৱশ্যে অসমীয়া ছপা মাধ্যমে এতিয়ালৈকে ইউনিক'ড ব্যৱহাৰ কৰা নাই ৷ সেইবাবে অসমীয়া লিখাৰ বাবে ৰামধেনু, অনিল বৰুৱা আদি চফ্টৱেৰৰ প্ৰয়োজন ৷
আশাকৰোঁ অসমীয়া বাতৰি কাকতবোৰেও এদিন ইউনি ক'ড ব্যৱহাৰ কৰিবগৈ ৷
সি যি কি নহওক ফেচবুকেই নহয় মই   ইন্টাৰনেট মাধ্যমটো সাহিত্য বা ভাষা চৰ্চাৰ উৎকৃষ্ট মাধ্যম বুলি গন্য কৰোঁ ৷ ইয়াক মই স্বীকাৰ কৰি লৈছো ৷ নিজাকৈ ব্লগ এটাও খোলি লৈছো ৷ এই ক্ষেত্ৰত মোক সহায় কৰিছে ভাতৃ Jamini Anurag এ ৷ যাৰ বাবে মই তেওঁৰ ওচৰত কৃতজ্ঞ ৷ নিজকে বয়সত ডাঙৰ বুলি বুকু ফিন্দাই বহি থকা মানুহ মই নহয় ৷ নজনা খিনি সৰুৰ পৰাও শিকোঁ ৷ কাৰণ সিহঁতৰ নতুন পৃথিৱী খনত আমি পুৰণি হৈ আহিছো ৷ শৰীৰিকে পুৰণি হোৱাত কোনে বাধা দিব?  কিন্তু মনেৰে পুৰণি হ'ব নোখোজোঁ মই ৷ পৃথিৱীখন বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত ইমান দ্ৰুত গতিত আগুৱাইছে যে আমি বুঢ়া হোৱালৈ আৰু বহুত আগুৱাব ৷ এই বয়সতে হাৰ মানি দিয়াৰ ইচ্চা নাই ৷ দেউতাকো স্মাৰ্ট ফোন এটা লোৱাই দিলো ৷ ফেচবুক কৰে, নেট বেংকিং কৰে, পে-টিএম চলাই দেউতাই ৷
    শেষত এটা কথাৰে সামৰিব খোজিছোঁ ৷ সাহিত্য চৰ্চাৰ যে এই মাধ্যমতো সলনি হৈছে ই শুভ লক্ষণ ৷ ই যেন অসমীয়া "ই-সাহিত্য"ৰ সোণালী সময় ৷ আহক সকলোৱে নিজৰ ভাষাটো মৰম কৰোঁ ৷ মাৰ পৰা শিকিলো বাবেইতো মাতৃ ভাষা ৷
"মোৰ আইক ভাল পাওঁ বুলিলে জানো আনৰ আইক ঘৃণ কৰাতো বুজাব? "

   বিনয় ১৯ অক্টোবৰ ১৭ নিশা ১২-১৭

Thursday, 17 August 2017



অবিশ্বাস, বিশ্বাসহীনতা, বিশ্বাস ঘাটকতা ইত্যাদি:





মই নাটকৰ লগত জৰিত মানুহ ৷ নাটৰ কৰ্মশালাবোৰত এটা খেল খেলোৱা হয় ৷ এজন প্ৰশিক্ষাৰ্থীক গা টো বেঁকা নকৰাকৈ পিঠি দি পোনে পোনে পকী মজিয়াত পৰি দিবলৈ কোৱা হয় ৷ তেওঁৰ যাতে কোনো হানি-বিঘিনি নহয় তাৰ বাবে পাচফালে দুজন সতীৰ্থ ৰৈ থাকে পকী মজিয়াত পৰা আগতেই ধৰি ৰাখিবলৈ ৷ বহুতেই এই খেলটো খেলিব নোৱাৰে ৷ পৰি নিদিয়ে ৷ ভয় কৰে ৷ জানোচা নধৰে ৷ সতীৰ্থ দুজনৰ ওপৰত তেওঁৰ বিশ্বাস নাথাকে ৷

এই খেলটো খেলিবলৈ সতীৰ্থ দুজনৰ ওপৰত গভীৰ বিশ্বাস লাগে ৷ যাৰ নাই, সি নোৱাৰে ৷

মানৱীয় সম্পৰ্ক, সম্বন্ধবোৰো ঠিক এই খেলটোৰ দৰে ৷ পৰস্পৰৰ মাজত বিশ্বাস নাথাকিলে সম্বন্ধ নিটিকে ৷

জীৱনৰ বাটত কিমান মানুহ লগ পোৱা হয় ৷ তেজ-মঙহৰ সম্বন্ধ থকা খিনিৰ বাদেও বন্ধু-বান্ধৱ, সহপাঠী, কৰ্মক্ষেত্ৰ-ব্যৱসায়ীক ক্ষেত্ৰ, যাত্ৰা পথৰ সহযাত্ৰী… আৰু শেষত তেজৰ সম্বন্ধ হীন পতি-পত্নী, প্ৰেয়স-প্ৰেয়সী ৷

এই সকলো ক্ষেত্ৰতে সম্বন্ধ বা আত্মীয়তা অটুত থাকে বিশ্বাস নামৰ তিনিটা অাখৰ যুক্ত শব্দটোৰ বাবে ৷ বিশ্বাসৰ পৰাই সৃষ্টি হয়

সু-সম্পৰ্ক, আত্মীয়তা, বন্ধুত্ব, প্ৰেম, যুগ্ম জীৱন ইত্যাদি ৷

অৱশ্যে বিশ্বাসহীন ভাৱেও উপৰিউক্ত সম্বন্ধবোৰ থাকিব পাৰে ৷ কিন্তু সেয়া ভুৱা সম্বন্ধ ৷ নাটক ৷ ইজনে সিজনক কৰা প্ৰতাৰণা মাথো ৷

বিশ্বাসহীনতা মানেই অবিশ্বাস ৷ অবিশ্বাস ওপজে দুটা কাৰকৰ পৰা - সন্দেহ আৰু বিশ্বাস ঘাটকতা ৷

সকলো সম্বন্ধৰ ফাঁট মেলাৰ কাৰণ সন্দেহ ৷ সন্দেহ আৰু বিশ্বাসহীনতা মোৰ মতে প্ৰায় সমাৰ্থক ৷ কিন্তু বিশ্বাসঘাটকতা পৃথক ৷ যাক গভীৰভাৱে বিশ্বাস কৰা হয় তেনে লোকে যদি বিশ্বাসঘাটকতা কৰে তেনে সেই সম্বন্ধ চিৰদিনলৈ টুটিল ৷ ই সন্দেহৰ পৰা ওপজা অবিশ্বাস নহয় ৷ সন্দেহৰ পৰা ওপজা অবিশ্বাস দূৰ কৰিব পৰি ৷ কিন্তু বিশ্বাস ঘাটকতাৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা অবিশ্বাস শিলৰ ৰেখা ৷ ম'চিব নোৱাৰি৷




একান্ত ব্যক্তিগতঃ সাধাৰণতে মই কাকো অবিশ্বাস, সন্দেহ নকৰো ৷ মোক কৰিলেও বেয়া পাওঁ ৷ কিন্তু যি এবাৰ বিশ্বাস ভংগ কৰে তাৰ লগত মই সহজ হোৱা বাদেই মাত-বোল পৰ্যন্ত বন্ধ কৰি দিওঁ ৷ মোৰ বন্ধুত্বৰ তালিকাত, সম্পৰ্কৰ তালিকাত এনে বহু মানুহ আছে যাক মই নামাতো ৷ যদিও মই নাটক ভালপোৱা মানুহ, সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰত নাটক নাটক খেলিব নোৱাৰো ৷ নেখেলো ৷ সেইবাবেই দিনে দিনে মোৰ বন্ধুত্বৰ তালিকা খন চমু হৈ আহিছে ৷ হওক আপত্তি নাই ৷ হাজাৰ বিশ্বাসঘাটকত কৈ এজন সুহৃদেই যথেষ্ট ৷

- বিনয় ১৮ আগষ্ট ১৭

Wednesday, 16 August 2017


ভেনা মাখি

কিমান ভোকাতুৰ হ'লে
আঁজুৰি চিঙি খাব পাৰি
 কেঁচা মঙহ ?
কিমান স্বাৰ্থপৰ হ'লে
ৰূদ্ধ কৰি দিব পাৰি শ্বাস
ক্ষণিকৰ শৰীৰি খেলৰ শেষত?
কিমান পাষাণ হ'লে
ঢালি দিব পাৰি
আন্ধাৰ সেই বাটত
যি বাটেৰে নামে
প্ৰজন্মৰ জোনাক ?

ভোক সহজাত ৷
কামনাও ৷
কিন্তু কামনাৰ ভোক?

ভোক লাগিছিল সিহঁতৰ
খাব খোজিছিল মঙহ ৷
জীয়া মঙহ কোনে দিব পাৰে শৰীৰৰ?
তথাপিও
কামোৰি আঁজুৰি
চিঙিছিল তাইৰ
শৰীৰৰ
বাধা আৰু প্ৰতিবাদবোৰ
স্তব্ধ হৈ গৈছিল
তাই হৈ পৰিছিল অশৰীৰিৰী ৷

"ডিচপ'জেৱল গ্লাচ" এটাৰ দৰে
পেলাই দিয়া হৈছিল তাইক
মোহাৰি-সামৰি
পান কৰাৰ শেষত
কামনাৰ সুৰা ৷

প্ৰাণহীন শৰীৰটো
পুনৰ বালাৎ কাৰ কৰিবলৈ আহিছিল
এজাক ভেনা মাখি
সিহঁতেও সিঁচি দিছিল
কামনাৰ বীজ
যি বীজৰ পৰা ওপজিছিল
কিল্ বিল্ পোক ৷
মাখিৰো থাকে
কামনাৰ সহজাত ভোক?

ৰূদ্ধ কোঠাটোৰ বাহিৰত আছিল
অলেখ জীয়া মানুহ
কামাতুৰ পিশাচ আৰু মাখিৰ বলাৎকাৰৰ
শেষত দূৰ্গন্ধই বিয়পাইছিল
তাইৰ মৃত্যুৰ খবৰ ৷

বাতৰিৰ ভীৰৰ এটা বাতৰি আছিল
এই খবৰ ৷
ঘৃণাত নাক কোঁচাইছিল
কোঠাটোৰ বাহিৰৰ জীয়া মানুহ জাকে ৷

প্ৰতিবাদ কৰা নাছিল সিহঁতে
কাৰণ -
সিহঁতৰো যে আছে সহজাত ভোক-
 কামনাৰ ৷

সেই মানুহ জাকৰ ভীৰৰ মাজতে আছিল সিহঁত
যি ৰূদ্ধ কৰি দিছিল তাইৰ শ্বাস
হানিছিল, খুঁছিচিল
কামুৰি কামুৰি খাইছিল তাইৰ
শৰীৰৰ গোপন মঙহ ৷
ভীৰৰ মাজতে সিহঁতে
সন্ধান কৰিছিল
নতুন চিকাৰৰ
আৰু সিহঁতক
অনুসৰণ কৰিছিল এজাক
ভেনা মাখিয়ে
যাৰ নাম-
প্ৰতিবাদহীন মানুহ ৷


 ( শিৱসাগৰত উদ্ধাৰ হোৱা গলিত নাৰীৰ মৃত দেহটোৰ আত্মাৰ চিৰশান্তি প্ৰাৰ্থনা আৰু নৰ পিশাচৰ প্ৰয়াচিত্ত কামনাৰে)

-বিনয় ১৭ আগষ্ট ১৭

Monday, 14 August 2017


বানৰ গান

চাৰিও ফালে বান
কেনেকৈ গাওঁ অ'
স্বাধীনতাৰ গান!

মুক্তি যুঁজাৰু ককাই দি যোৱা
জাতীয় পতাকা থকা পেৰাটোও লৈ গ'ল বানে
ককা দেউতাৰ শ্মশানৰ ভেটি
পলস নহয় অ'
বালিত পোত গ'ল ৷

খেজানাৰ ৰচিদ
তেওঁৰ যুতুকীয়া কেৰু-মনি গাম খাৰু
কোন বা ধুবুৰী পালেগৈ !?
কোন স'তে চিঞৰো অ'
"বন্দে মাতৰম"
ভোকে নামানে কোনো ধৰম
স্বাধীনতা কেনেকৈ যাচোঁ তোক মৰম!
আখল-মাৰল-চ'ৰাঘৰ
সপোন হ'ল
মথাউৰিৰ শিৱিৰ
ৰেচনৰ চাউল
মাথো সম্বল ৷
কোন মাতে চিঞৰো
"বন্দে মাতৰম"?

হেৰ' বলিয়া বান
এইবাৰ তোকেই চালাম
আৰুবেলি যদি গজে মোৰ পথাৰত সোণালী ধান
বল আহে যদি
আমাৰ কণ্ঠত
তেতিয়া গাম দে
স্বাধীনতাৰ গান ৷

   -বিনয় ১৪ আগষ্ট ১৭

Sunday, 13 August 2017

বানপানীৰ  চিন্তাঃ
  আমাৰ দৰে খাৰ খোৱা মেঠাই ইমান ভয়ানক সমস্যা এটাৰ কথা ভৱা ভুল যদিও ইচৰে মূৰটো ঘূৰণীয়াকৈ দিয়াৰ বাবে নাভাবি থাকিব নোৱাৰো ৷ কাৰ লাভ লোকচান হ'য় নাজানো মোৰ কিন্তু অসমৰ বানপানীক লৈ বেলেগকৈ ভাবিৰ মন গ'ল ৷
অসমৰ বানপানী আজিৰ সমস্যা নহয় ৷ হৈ আহিছে, হৈ থাকিব ৷ নক'মে ৷ বৰং বাঢ়িব ৷ যি দলৰে চৰকাৰ নহওক ইয়াক যে স্থায়ী ভাৱে সমাধান কৰিব পাৰিব মোৰ চুটি মগজে নকয় ৷
ইয়াৰ কাৰণো দেধাৰ ৷ হেৰ' প্ৰথম কথা অসমৰ ভৌগলীক অৱস্থিতি ৷ চাৰিওফালে পাহাৰে আৱৰা ৷ অসমখন ঘুটুুুং চৰিয়া এটাৰ দৰে ৷ আৰু পানীৰ ধৰ্ম ততলৈ বৈ অহা ৷ উজনী অসমৰ নদীবোৰৰ উৎস অৰুণাচল পাহাৰ ৷ নামনিৰ ফালে ভুটান, মেঘালয় পাহাৰ আদি ৷ গতিকে পানীসোপা যাব ক'লৈ?  অসমলৈকে নামি আহিব ৷ তাতে পাহাৰৰ গছ-গছনী কাটি তহিলং ৷ ফলত বালি-মাটি-শিলে নদী সমূহৰ বক্ষ তৰাং কৰিলে ৷ এই কাৰণতে ধেমাজীৰ জীয়াধল, কুমতীয়া, গাই আদি নদীবোৰৰ নামটো হে আছে ৷ নৈ নাই ৷ বালিয়ে পুতি ফুটবল খেলা ফিল্ড যেন কৰিলে ৷ গতিকে সৰহ পানী আহিলে পানীয়ে গাঁও,নগৰ, চহৰ ফুৰিবলৈ যাবই ৷ দ্বিতীয়তে নদী বান্ধ বা জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্প ৷ কাষৰীয়া পাহৰীয়া ৰাজ্যৰ জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ অতিৰিক্ত পানীয়ে খাৰখোৱাক বাৰ বজাই তেৰ ওলমাই দিছে ৷ কুৰিশ্বু, ৰঙানদী ইয়াৰ উদাহৰণ, সোৱণশিৰিত এটা সাজি আছে আৰু তিনিটা সাজিব ৷ মই কোৱা কেইটাতকৈ হাজাৰ গুণ ডাঙৰ ৷ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে উত্তৰ পূৱক ভাৰতৰ শক্তিগৃহলৈ ৰূপান্তৰ কৰিবলৈ আৰু কেইবা শ নদী বান্ধ বন্ধাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰি থৈছে ৷ ৰাজ্যত যি দলৰে চৰকাৰ নাহক কাৰ সাধ্য কেন্দ্ৰক বাধা দিব ৷ গতিকে মোৰ মেঠাই কৈছে বান পানী আৰু অসম এটা টকাৰ ইপিঠি সিপিঠি হোৱাতো খাটাং ৷
  গতিকে "যোগ্যে ভোগ্যা বসুন্ধৰা " বোলা বাক্য শাৰী সাৰোগত কৰি অসমৰ ৰাইজক বানৰ লগত সহবাস কৰাৰ যোগ্য কৰি তোলাৰ হে কথা ৷ মথাউৰী সাজি অভিযন্তা, ঠিকাদাৰৰ পেট ডাঙৰ কৰাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰাতকৈ ৰাইজক বানৰ লগত সহবাস কৰাৰ প্ৰশিক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰক ৷
মোৰ মেথাই কোৱা মতে অসমবাসীৰ বাবে চাং ঘৰ আৰু নাও অপৰিহাৰ্য ৷ অসমত নৈ পৰীয়া মিচিং ৰাইজৰ লগতে দেউৰী আদি কেইটিমান জনগোষ্ঠীয়েহে চাং ঘৰ ব্যৱহাৰ কৰে ৷ এই চাং ঘৰৰ ব্যৱস্থাটো সকলোৱে কৰি ল'ব লাগে ৷
চৰকাৰে মেট্ৰিক পাচক কম্পিউটাৰ দিয়াৰ দৰে আন এখন আঁচনি লৈ ঘৰে প্ৰতি নাও যোগানৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে ৷ নাও ঠিকাদাৰক যোগান ধৰিবলৈ দিব নালাগে দেই ৷ তেনে নাৱে যে জীৱন ৰক্ষা কৰিব পাৰিব তাৰ আশা খীণ ৷ গতিকে নাৱৰ ধন পোনে পোনে হিতাধীকাৰিৰ বেংক একাউন্টত জমা কৰি দিব লাগে ৷ ৰাইজে নিজেই কিনি ল'ব ৷
     আজিলৈ এই খিনিয়েই ৷ পাচত আৰু কিবা ওলাই বা 🤔 দেখা যক চোন ৷

Friday, 11 August 2017


চ'ৰধাৰ ম'ৰ, মৰ মৰ অখম বাসী

এইখন শংকৰ আজানৰ দেশ
এই খন বীৰ লাচিতৰ দেশ
বুৰঞ্জীৰ পাতত শুই
নিঃপালি দিয়া
অজস্ৰ শ্বহীদৰ দেশ

লাচিত, মূলা, কনকলতা
মুকুন্দ অথবা খৰ্গেশ্বৰ
সকলো শুই থাকে
পাহৰণিৰ ডায়েৰী পাতত
আহিলে নিৰ্বাচন
সাৰ পায়
ভোট প্ৰত্যাশীৰ
উদাৰ্ত ভাষণত ৷

শংকৰ- আজানে
একেখন চোতালত বহি
বৰগীত-জিকিৰ গায় ৷
বুৰঞ্জীৰৰ পাতৰ
অখ্যাত বিখ্যাত
সকলো সাৰ পায় ৷
পবিত্ৰ আত্মাৰ নাম লৈ
অপবিত্ৰ আত্মাবোৰ
ৰাজ সিংহাসনত বহিলোৱাৰ পাচত
আৰু কোনে পায়?

বৰাক হওক কিম্বা ব্ৰহ্মপুত্ৰ
দুয়ো উপত্যকাৰ জনতা
কেৱল ৰজা গঢ়াৰ হে যন্ত্ৰ ৷
আৰে
ভোট ভোট ভোট
নিৰ্বাচনৰ শেহত
বুৰঞ্জীৰৰ পাতৰ পৰা উঠি অহা শ্বহীদ
শংকৰ-আজান…
সকলো মৰি পুনু হয়
ভূত ৷

আমি উদাৰ অসমীয়া
পুনু বাট চাওঁ
শুনিব'লে সেই
গুৰু-গম্ভীৰ কণ্ঠ
আমি যে ৰজা গঢ়া
যন্ত্ৰ
"চ'ৰধাৰ ম'ৰ, মৰ মৰ  অখম বাসী ৰাইজ…"
বাঃ কি চমৎকাৰী মন্ত্ৰ ৷

     -বিনয় ১২ আগষ্ট ৷ ১৭



আউসীত জোনাক বিচৰা ছোৱালী জনীঃ

ফেচবুকৰ ৱাল
মেচেঞ্জাৰ
ৱাটচএপ
সকলোবোৰ খেপিয়াই খেপিয়াই তাই
অফ লাইন হৈ যায়
চকুমুদি অনুভৱ কৰে বিষন্ন কাজল বোৰ যেন
বিয়পি পৰিছে তাইৰ গালে মুখে ৷

কাজল সনা দুচকুত তাইৰ কলিয়া মেঘৰ বিষন্নতা
কাজলবোৰ বিয়পি পৰি
কজলুৱা হয় তাইৰ উচাহ ৷


 কাণ উনাই
তাই নুশুনে আজিকালি
চিনাকি হৰ্ণৰ মাত ৷
ৰি ৰি কৈ বাজি থাকে
জিলিৰ উদাস মাতৰ দৰে
তেজৰ তলত নিতাল মাৰি শুই থকা
উদাসী বাঁহীৰ মাত ৷

জোনাক বলিয়া ছোৱালী জনীয়ে
আজিকালি
ভালপায় এন্ধাৰক
চকুমুদিলেই দেখে
হেৰুৱা জোনাক
সপোনতে শুনে
চিনাকি বাঁহীৰ মাত
চকুমেলিলেই
ওলমি ৰয় শূণ্যতা
তাইৰ কজলুৱা চকুৰ বানে
লুণীয়া সোৱাদ আনে জিভাত ৷

তাই আন্ধাৰৰ স'তে
কথা পাতে সংগোপনে
আউসীৰ ৰাতি বিচাৰি ফুৰে হেৰুৱা জোনাক
জানোচা ক'লা ডাৱৰ ফালি নামি আহে
অভিমানী জোনৰ
জোনাক এধানি
যি হেৰাল কাহানিবাই
অবিশ্বাসৰ অৰণ্যখনৰ সিপাৰে
জানোচা শুনে তাৰ
"তোক ভাল পাওঁ" বোলা সেই চিনাকি মাত ৷

আউসীৰ ৰাতি জোনাক বিচৰা ছোৱালী জনী
শুই পৰে নিতাল মাৰি
তাইৰ বাউল চুলিত
ক'ৰ পৰা জানো
উৰি আহি পৰে
ধিমিক ধামাক
জোনাকীৰ জাক ৷

মোৰ ঠিকনা বিচাৰিছে তেওঁ। হেল্ল, শুনা, তোমাৰ ঠিকনাটো দিয়া। অলপ মৰম পঠাম। কুৰিয়াৰ চাৰ্ভিছত। -হুমম.. কোন? কোন বাৰু তুমি?! -অহঃ পাহৰিল...