Monday, 22 January 2018



এঠেঙীয়া বিতচকু
তেজৰ তলত দুখ
শাওনৰ নৈৰ দৰে
হুমুনিয়াহৰ ঢল তলমল
সিপাৰৰ ঘাটতত
ৰান্ধনী বেলি যেন
তোৰ বিদায়ী মুখ ৷৷
শিতানত শিমলু তুলাৰ গাৰু
মন হে কমোৱা তুলা
বনাই থকা চিলনীৰ দৰে ৷
নাচাও বুলিলে তোৰ মুখ
স্মৃতিবোৰ মনৰ জপনা খুলি
সুমাই আহে বাৰে বাৰে ৷
বুকুৰ বেৰ চাই কটা খিৰিকিখন জপাই থ'লো
ক'ৰ পৰা জানো জলঙা সৰকি সুমাই আহে
জ্বলা মমৰ শেষ পোহৰ যেন
এধানি ৰ'দ ৷৷
স্মৃতি যেন সুস্বাদু চুইংগাম এটা
যেন চোবায়েই থাকিম তাৰ
ৰসহীন শাহ ৷
দুখৰ চৰাই এটাই কুটা কঢ়িয়াইছে অবিৰত
বুকুৰ বকুলত সাজিব তাৰ
প্ৰজন্মৰ বাবে বাহ ৷
পঢ়াৰ মেজত এঠেঙ ভঙা বিতচকু
পংগুত্ব সাৱটি পৰি আছে নিৰৱে
মই জপাই মেলিছো মনৰ চকু ৷৷

No comments:

Post a Comment

মৰা মানুহৰ দেশ বুৰঞ্জীৰ পাতত ডুৱ যাব ধৰা এখন দেশ ৷ ইতিহাস হ'ব খোজা এটা জাতি এৰি দি মাটি এৰি দি ভেটি এৰি দি পুলিন -পুথাওৰ সমাধি ...