Monday, 22 January 2018






এঠেঙীয়া বিতচকু









এঠেঙীয়া বিতচকু


তেজৰ তলত দুখ

শাওনৰ নৈৰ দৰে

হুমুনিয়াহৰ ঢল তলমল
সিপাৰৰ ঘাটতত
ৰান্ধনী বেলি যেন
তোৰ বিদায়ী মুখ ৷৷


শিতানত শিমলু তুলাৰ গাৰু

মন হে কমোৱা তুলা

বনাই থকা চিলনীৰ দৰে ৷

নাচাও বুলিলে তোৰ মুখ

স্মৃতিবোৰ মনৰ জপনা খুলি

সুমাই আহে বাৰে বাৰে ৷


বুকুৰ বেৰ চাই কটা খিৰিকিখন জপাই থ'লো

ক'ৰ পৰা জানো জলঙা সৰকি সুমাই আহে

জ্বলা মমৰ শেষ পোহৰ যেন

এধানি ৰ'দ ৷৷


স্মৃতি যেন সুস্বাদু চুইংগাম এটা

যেন চোবায়েই থাকিম তাৰ

ৰসহীন শাহ ৷

দুখৰ চৰাই এটাই কুটা কঢ়িয়াইছে অবিৰত

বুকুৰ বকুলত সাজিব তাৰ

প্ৰজন্মৰ বাবে বাহ ৷


পঢ়াৰ মেজত এঠেঙ ভঙা বিতচকু

পংগুত্ব সাৱটি পৰি আছে নিৰৱে

মই জপাই মেলিছো মনৰ চকু ৷৷

No comments:

Post a Comment

মোৰ ঠিকনা বিচাৰিছে তেওঁ। হেল্ল, শুনা, তোমাৰ ঠিকনাটো দিয়া। অলপ মৰম পঠাম। কুৰিয়াৰ চাৰ্ভিছত। -হুমম.. কোন? কোন বাৰু তুমি?! -অহঃ পাহৰিল...