Wednesday, 21 March 2018



পৰমায়ু




সিঁচিছিলো হে

বৰকৈ পোখালে

বুকুখন যে মোৰ পলসুৱা

ভালপোৱাৰ বোকা মাটিৰে ৷




দিগবলয়ত

ৰান্ধনী বেলিৰ সকিয়নি

বুকুত বোৱাৰী পুৱাৰ আৰম্ভনী ৷




গছ মাটি আৰু মানুহ

শইচ আৰু পানী

পৃথিৱী জীপাল

বুকুত শুকান মৰুভূমি ৷




এজাৰ কাঠৰ নাও

নিজান ঘাটত,

সাতপুৰুষ পুৰণি ৷

প্ৰতিটো দিনেই

আয়ুসৰ কৰুণ সামৰণি ৷

No comments:

Post a Comment

নিজান নিজান.. নিতাল নিতাল।। লগন স্তব্ধ ঘড়ীৰ কাঁটাত সময় প্ৰৱাহিত অথচ জীৱন স্থৱিৰ। নিসংগতা মোৰ জন্মজ লগৰী জীৱন পৰিক্ৰমাত নতজানু শিৰ।...