Sunday, 19 August 2018



।। ৰ'দ চাৰিওফালে ।।




ৰ'দ মোৰ চোতালত

ৰ'দ মোৰ পথাৰত

লাৱনী ৰুৱনীৰ কলাফুলত

ৰ'দ পাৰঘাটত

পানী ঘাটত

পানীৰ কলহত

গৰ্ভৱতী ৰ'দ।

শইচ সম্ভাৱনাময় ৰ'দ।

ৰ'দ চাৰিওফালে

উত্তৰে দক্ষিণে

নৈঋতে ঈশানে

দূৰৈত ক'লা মেঘ

বুকুৰ গোপনে গোপনে।




©বিনয়


।। ৰ'দৰ কবিতা।।




(১)




ৰ'দত ফুল

ৰ'দালীত সোনালী পখিলা

বুকুৰ বকুল জোপাৰ পৰা

নিৰৱে সৰি পৰিল

হালধীয়া পাত এখিলা।।




(২)

তামসিক ৰাতিটোৰ শেষত

বন পক্ষীৰ কলৰৱ

ৰৌদ্ৰস্নানেৰে এঙামুৰি দিলে

কাঁইটীয়া গোলাপ।

ভালপোৱাবোৰ সুহুৰি বজাই

ৰ'দৰ বাটেৰে গুছিযায়

পৰ্যটক প্ৰেমিক

তৰ ঘামে ধোৱা কামিজৰ তলত

ভালপোৱাৰ ৰ'দে পোৰা কলিজা

মৌন নিৰ্বাক।




(৩)

এইটো ৰ'দৰ বাট

এই বাটেৰে গ'লে পাব পাৰি

প্ৰেমৰ পাৰঘাট

মাজত পঁচা মদাৰৰ সাকোঁ

হিংসা, প্ৰতি হিংসা আৰু বিশ্বাসঘাটকতাৰ।




(৪)

ৰ'দ সৰি পৰে

ডাৱৰৰ ফাঁকে ফাঁকে

শাওঁনীয়া পথাৰত

ৰ'দে সম্ভাৱনাৰ ছবি আঁকে।

চৌফলীয়া ৰ'দত

বুকুৰ সোৱণশিৰিত

সোণালী পিঠিয়াই

জলকেলি কৰে

ৰ'দে গানো জানে

ঘামো আনে।




©বিনয়

Friday, 17 August 2018

বৰপেটা সত্ৰ, খ্ৰীষ্ট ধৰ্মী, মাজুলীৰ অস্পৃশ্যতা ইত্যাদি।।

-বিনয় কৃষ্ণ তামুলী ফুকন ।

শিৰোনামাটো দেখি নাভাবিৱ যে এই লেখাটো কোনোবা গৱেষক ছাত্ৰৰ গৱেষণা পত্ৰ। নিমাখিত, সাধাৰণ মানুহ এটাৰ বাস্তৱ অভিজ্ঞতাৰ পৰা আহৰণ কৰা কিছু অপ্ৰিয় সত্য। 'সঁচা ক'বা। কিন্তু অপ্ৰিয় সত্য নক'বা।' বোলা কথাষাৰৰ মই পৰী পন্থী।
ক'ম এশবাৰ ক'ম। হাজাৰ বাৰ ক'ম। মহাত্মা গান্ধীয়ে কেৱল এইষাৰ কথা কোৱা নাছিল। ভাৰত বৰিষৰ পৰা অস্পৃশ্যতা নিৰ্মূলৰ বাবে হৰিজন সকলক চুৱ পৰা কৰি থৈ যাব খুজিছিল। নোৱাৰিলে। হৰিজন শব্দটোৰ ঠাইত চাফাই কৰ্মী শব্দৰ প্ৰচলন হ'ল। অসমৰ ডিব্ৰুগড় চহৰত "পৌৰ সভাৰ চাফাই কৰ্মীৰ কলনি বুলি" যিটো  আৱাসীক এলেকা আছে , তাক জন সমাজত আজিও "চুইপাৰ কলনি" বুলিয়েই জনা যায়। লখিমপুৰতো একেই কথা। "মেটৰ পট্টী"। তাতোতকৈয়ো ডাঙৰ কথা অসমত এই অস্পৃশ্যতা অক্ষুন্ন ৰাখিছে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ আদৰ্শ জীয়াই ৰখা বুলি দাৱী কৰা সত্ৰ সমূহে। সত্ৰ নগৰী মাজুলী কে ধৰি বৰপেটা সত্ৰ, বা অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত সিঁচৰতি হৈ থকা সত্ৰ সমূহতে অস্পৃশ্যতাৰ প্ৰভাৱ আটাইতকৈ বেছি। আজিও সত্ৰৰ গোঁসায়ে কোনো শুদিৰক স্পৰ্শ কৰাৰ নিয়ম নাই। প্ৰত্যেক ধৰ্মৰে এজন গুৰু থাকে। বুদ্ধ ধৰ্মত বুদ্ধ দেৱ, ইছলামত হজৰত মহম্মদ, খ্ৰীষ্টত যিচু ইত্যাদি । কিন্তু শংকৰদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা সত্ৰ সমূহত গোঁসায়েই গুৰু। হ'ব লাগিছিল শংকৰী ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক। কিন্তু ৰাজ আতিথ্য, শিষ্যৰ আনুগত্য, দান, দক্ষীণাৰ মোহত নিজকে গুৰু বোলাই আজিও সত্ৰাধিকাৰ সকলে স্বয়ম্ভূ প্ৰভূৰ ৰূপত বিৰাজমান হৈ আছে। মই মাজুলীৰ কেও খন সত্ৰ আঁতিগুৰি মাৰি চাই অহাৰ উপৰি বৰপেটা সত্ৰ, ঢকুৱা খনাৰ শ্ৰী শ্ৰী বাসুদেৱ থান নৰোৱা সত্ৰ ইত্যাদিৰ নীতি নিয়ম স্ব স্বক্ষে প্ৰত্যক্ষ কৰিছোঁ। অস্পৃশ্যতা আজিও সত্ৰ সমূহত বিৰাজমান। গোঁসায়ে আন কূলৰ লোকক স্পৰ্শ নকৰে। এহাত আঁতৰৰ পৰা নিৰ্মালী দিয়ে।

এতিয়া আহোঁ ধৰ্মান্তকৰণ প্ৰসংগলৈ। দিনচেৰেক পূৰ্বে শুনিলো
বৰপেটা সত্ৰৰ ভকত খ্ৰীষ্ট ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈছে। সত্ৰ খনৰ বুঢ়া গোঁসায়ে কাবৌ কৰিছে পুনৰ ঘূৰি আহি শংকৰদেৱৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশ কৰিবলৈ। মাজুলীত কেইবাটাও গীৰ্জা স্থাপিত  হ'ল। থলুৱা মিচিং ভাই সকলৰ বহু খ্ৰীষ্টধৰ্মী হ'ল। কাৰ দোষত। মিৰিটো, আহোম টো, ডোম টো, কৈৱৰ্ত টো বুলি কোনে ঘৃণাইছিল? সত্ৰৰ স্বয়ম্ভূ প্ৰভূ ঈশ্বৰ সকলে নহয় জানো? গীৰ্জা লৈ গ'লে কৰমৰ্দন কৰে, আলিংগন কৰে ফাদাৰে। সত্ৰত ঘৃণা কৰে। এহাত ওপৰৰ পৰা নিৰ্মালি দিয়ে। কোন যাব সত্ৰলৈ? বৰপেটা সত্ৰ তাতকৈ এখোপ চাৰ। আজিও মহিলাৰ প্ৰৱেশ নিষিদ্ধ। আৰ্জিলে ফল ভূঞ্জিবে। ভূঞ্জিছে। এতিয়া হামৰাও কাঢ়ি মৰিলে কি হ' ব!?
 শংকৰ দেৱে "কুকুৰ শৃগাল গদৰ্ভৰো আত্মাৰাম।
জানিয়া সবাকো পৰি কৰিবা প্ৰণাম।" বুলি গাঢ়োৰ গোবিন্দ, নগাৰ নৰোত্তম, মুছলমানৰ চান্দসাই কে ধৰি সকলোকে এক কৰি আঁকোৱালি লৈছিল। পৰবৰ্তী সময়ত সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ সকলে কৰিলে কি!?
আহোম ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতা পাই নিজকে ৰজাৰো ওপৰত বুলি ভাবিলে। মাজুলীৰ দক্ষিণপাট সত্ৰত আজিও যিবোৰ ৰজা দিনীয়া কৌটি কৌটি টকীয়া অমূল্য সম্পদ জৰাজীৰ্ণ অন্ধকূপত অৱহেলিত হৈ পৰি আছে দেখিলে বুকু কঁপি উঠে।

"ধিক অসমীয়া মানুহ নহয় অসম শ্মশান নোহে কোনে কয়। "বুলি  চিঞৰি দিবৰ মন যায়।

মই ধাৰ্মিক নহয়। কিন্তু ধৰ্মীয় গোৰামি ও মানি নলওঁ। সময় আছে। অসমক বচাওক।


নুপূঋনাৰ চহৰত




তোৰ চহৰলৈ আহিছিলো নুপূঋনা

তোক বিচাৰি

তই দিয়াৰ কথা আছিল

হৃদয়ৰ ঠিকনা

গোৱাৰ কথা আছিল

প্ৰেমৰ বন্দনা।




আহিছিলো

এখন নৈ

দুটা পাৰঘাট পাৰ হৈ হৈ

ডাৱৰৰ নিচান চাই

নোগোৱা গানৰ সুহুৰি বজাই।




মনত আছানে নুপূঋনা !

আমি বাট হেৰুৱাৰ কথা আছিল

কৃষ্ণচূড়াৰ অৰণ্যত

হেৰাই যোৱাৰ কথা আছিল

হৃদয় অভয়াৰণ্যত।




মই চিনি পাইছিলো তোৰ হৃদয় চহৰৰ প্ৰতিটো গলি

এপাৰ্টমেন্ট

নাম ফলকহীন

যদিও ঠিকনা বিহীন

উৰি আছিল প্ৰেমৰ

তেজ ৰঙা পতাকা

তোৰ ৰাধাচূড়া পদূলিত।




আমি তিতাৰ কথা আছিল

এজাক ভালপোৱাৰ বৰষুণত

উজাই যোৱাৰ কথা আছিল

আকূলতাৰ নৈ খনত।




এটা লং ড্ৰাইভ

আৰু মেহদি হাচানৰ গজল দুপিয়লা ক'ল্ড ক'ফিৰ মাজত

অনন্ত নিৰৱতাৰ সাগৰ

মনত পৰেনে নুপূঋনা ?




নুপূঋনা,

নুপূঋনা..




নাজানো ক'ত শেষ এই যাত্ৰাৰ

কি নাম

কি নাম

এই আকূলতাৰ!!




মই গুছি আহিলে

বে ৰঙী হৈ পৰিবনে তোৰ চহৰ।

স্তব্ধ হৈ পৰিবনে প্ৰহৰ?

উচুপিবি নে মোৰ সোঁৱৰণত!!




নুপূঋনা,

এৰি থৈ আহিলো তোৰ চহৰ

অতীত হৈ গ'ল সেই নিৱিড় প্ৰহৰ

ৰৈ গ'ল কোনো অচিনাকি জাহাজ

সাৱটি উদাস বন্দৰ।




নুপূঋনা,

গুচি আহিলো তোৰ চহৰ এৰি

নহ'লে যে বদনামী হৈ পৰিব চহৰ

গলি, বাইলেন

মানুহে ওলিয়াব বু বু বা বা

নুপূঋনাক বদনামী কৰি।

মই ঘূৰি আহিলো।

ঘূৰি।।

বিষাদী বিষাদৰ বৰষুণ জাকত

উটি বুৰি।।




ওভোটনি যাত্ৰা মোৰ

তোৰ পৰা মোলৈ

নাই নুপূঋনা

এই যাত্ৰা

আত্মাৰ পৰা আত্মালৈ

স্মৃতিৰ সেউজী পাতৰ পৰা

অনুভৱৰ মূললৈ।

Thursday, 16 August 2018



মৌন মুক স্তব্ধ অন্ধ

বন্ধ বন্ধ বন্ধ

দ্বন্দ্ব দ্বন্দ্ব

হৃদয় দুৱাৰ আজি বন্ধ।




ভুল ভুল, হুল হুল

আকূল আকূল আকূল

পাগল পাগল

প্ৰতিটো প্ৰহৰ, উশাহ কাতৰ

নিস্তব্ধতাতো বহু কোলাহল।




কঠিন কঠিন

পাথৰ পাথৰ

আকাল আকাল

মৰমী মাতৰ

সমাধি সমাধি

সৰাফুল যেন সপোনৰ।




আকাশ জঠৰ

ডাৱৰ নিথৰ

নিশাবোৰ হ'ল উজাগৰ

জীৱন যুঁজৰ অনন্ত ভাগৰ

সুখৰ নহয় শোকৰ সাগৰ

শামুকৰ খোলা যেন মন

ত্যক্ত, বৰ্জিত উপকূলৰ।




মৃত মৃত, সময় আহত

কূটিল জটিল কাল অনাগত

মৃত কায়া, নাই ছাঁয়া

সেউজী সেউজী পাতৰ।




মৌন মুক স্তব্ধ অন্ধ

বন্ধ বন্ধ বন্ধ

দ্বন্দ্ব দ্বন্দ্ব

হৃদয় দুৱাৰ আজি বন্ধ।

অমৃত্যু

জীৱনৰ বাট।
 জটিল
কূটিল
মৃত্যুৰ বাট মসৃণ
ৰাখি যাব যি সময় বালিত
খোজৰ চিন
দূৰ্ভিক্ষ, দূৰ্দিন
ইপাৰতে শেষ
নাজানো সিপাৰ
মৃত্যুত মাথো নহয় শেষ
সৰা ফুলৰ সৌৰভেও
পুলকিত কৰে মন
সৰিলেই মাথো নহয় শেষ।

ক্লজড্ চাৰ্কিট কেমেৰা (গল্প) -বিনয় কৃষ্ণ তামুলী ফুকন      -কালি কেইবজাত অফিচলৈ গৈছিলা? -এঘাৰ বজাত। -মইতো তোমাক ন বজাতে ঘৰত এৰি গৈ...